Αχ, ωραίο που είναι το καλοκαιράκι. Ειδικά στην Αθήνα. Η άσφαλτος καίει, περπατάς 2 βήματα και νιώθεις ότι έχεις τρέξει μαραθώνιο, πας σε συναυλίες που πλήρωσες €70 για να δεις την αγαπημένη σου μπάντα μέσα από τα κινητά των μπροστινών, βλέπεις τους άνεργους φίλους σου να μην έχουν αφήσει νησί για νησί, δημιουργώντας ποικίλες αμφιβολίες για την πραγματική τους εισοδηματική κατάσταση.
Κι εσύ να περιμένεις να πάει 25 Ιουλίου, 8 Αυγούστου, 13 Νοεμβρίου (χαχα τι λέω), για να πας σε ένα κορεσμένο από τον τουρισμό νησί και να αναμένεις στην ουρά σε μια ταβέρνα στολισμένη με μαιάνδρους, ανάμεσα σε θορυβώδεις παρέες, για να φας ένα πανάκριβο και μέτριας ποιότητας φαγητό. Τι ωραία.
Μπήκα φορτσάτος, συγγνώμη, είμαι αυτός που περίμενε να πάει 25 Ιουλίου για να φύγει και αυτές οι γραμμές γράφτηκαν πριν από αυτήν την ημερομηνία. Μία μέρα πριν για την ακρίβεια. Την ώρα που τα διαβάζετε αυτά, όλα είναι καλύτερα στο σύμπαν μου.
Τέλος πάντων. Καλοκαιράκι. Η περίοδος που αναπολείτε 9 μήνες, για να γκρινιάζετε που είστε στην Αθήνα και όχι μπροστά στη θάλασσα. Πόσες διακοπές νομίζετε θα κάνετε εξάλλου; Ειδικά εσείς που ξοδέψατε τα 2/3 της άδειάς σας για να πάτε στο Μάτσου Πίτσου τον Φεβρουάριο και θα πρέπει να συμβιβαστείτε με μια απόβαση στην εξωτική Λαμία (συγγνώμη Αναστάση για το τυχαίο παράδειγμα) ή στο Αιγίνιο (συγγνώμη Ευγενία).
Ωστόσο, η πραγματική μαγεία του καλοκαιριού, εκεί που η εθνική υπερηφάνεια ξεχειλίζει για τη χώρα της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας και του Γιάννη Αλαφούζου, βρίσκεται αλλού. Σε αυτούς τους απροσδιορίστου χρώματος (συγχωρήστε τη δυσχρωματοψία μου) συρμούς του μετρό, που χρονολογούνται απ’ όταν ακόμα η χώρα που γέννησε το filotimo και το tzatziki, δεν είχε πάρει το Euro. Και που δεν έχουν air condition, το 2026.
Για τα επόμενα λεπτά που είσαι μέσα σε αυτά τα βαγόνια, που μεταξύ τους δεν συνδέονται εσωτερικά, λίγα πράγματα μετράνε για τη ζωή σου. Για λίγο, ξεχνάς βάσανα, τραύματα, άγχη, ότι έχεις να πάρεις πρωτάθλημα από το 2010, ότι δεν θα ζήσεις ποτέ σε αταξική κοινωνία. Ένα πράγμα, μονάχα, έχει σημασία: πότε θα φτάσεις στον προορισμό σου.
Τι άλλο να σκεφτείς, εκείνα τα 5, 10, 15, 20 λεπτά που μοιάζουν με μία αιωνιότητα και μία μέρα; Τι μπορείς να σκεφτείς όταν είσαι στοιβαγμένος ανάμεσα σε τόσο κόσμο, σε ένα μέρος αρκετά κλειστοφοβικό -ξαναλέω ότι τα βαγόνια δεν συνδέονται μεταξύ τους και άρα ανάμεσα υπάρχει κενό, δεν μπορείς να μετακινηθείς από το ένα στο άλλο- χωρίς κλιματισμό και ενώ έξω έχει 40 βαθμούς;
Για όσους δεν καταλαβαίνετε σε τι αναφέρομαι, πηγαίνετε όταν θα ‘χει καύσωνα στο μετρό, περιμένετε να περάσει αυτό το κομψοτέχνημα του σύγχρονου πολιτισμού μας, της μεταβιομηχανικής εποχής και μπείτε μέσα.
(Σημαντική υποσημείωση: Αν ανήκετε σε ευπαθή ομάδα, αγνοήστε ό,τι διαβάσατε. Καλύτερα να μην μάθετε ποτέ σε τι αναφέρομαι. Προχωράμε).
Έλα, αφήστε τα τώρα αυτά, γιατί νιώθω μια υποψία γκρίνιας ξαφνικά. Τολμώ να πω ότι ίσως διακρίνω και μια τοξικότητα πάλι. Δεν βαρεθήκατε να πολεμάτε τη χώρα του φωτός;
Φορέστε και τα headphones σας, για καλύτερη εμπειρία. Ιδανικά να παίζει “μέσα στο τρένο το χάραμα, πηγαίνοντας στη σφαγή, όλοι κοιτάμε στο πουθενά, μάτια ανοιχτά και σιωπή”. Μην ακούτε τι λέει το τραγούδι, εσείς κλείστε τα μάτια. Πάρτε μια βαθιά ανάσα -αν υπάρχει διαθέσιμος χώρος, αλλιώς μην την ξοδέψετε, είναι πολύτιμη για εκείνα τα λεπτά- και προσπαθήστε να μετρήσετε σε πόσα μέρη του σώματός σας έχετε ιδρώσει. Σας εγγυώμαι ότι θα ανακαλύψετε νέα μέρη του σώματός σας.
Μετά ανοίξτε τα μάτια και προσπαθήστε να φανταστείτε ότι όλα κινούνται με ταχύτητα x0,25. Κοιτάξτε τις βεντάλιες που ανεμίζουν περήφανα και ρυθμικά, δημιουργώντας μια ελάχιστη, αλλά υπερπολύτιμη πηγή δροσιάς. Κοιτάξτε τη γιαγιά που στραβοκοιτάζει τον κάγκουρα, επειδή αυτός δεν σηκώνεται από τη θέση του για να κάτσει εκείνη. Ο ίδιος κάγκουρας ακούει μουσική στο τέρμα και, παρότι φοράει ακουστικά, παράγει μέσα σε όλο αυτό το χάος και μια πολύ ενοχλητική μουσική υπόκρουση.
Αλλά μην ανησυχείτε, αυτοί οι συρμοί θα έχουν κλιματισμό. Οκ, όχι όλοι, οι μισοί. Οι 12 από τους 28 τέλος πάντων. Και σύντομα, δηλαδή σε 3 χρόνια. Αλλά ο χρόνος είναι σχετικός, όπως πολύ καλά γνωρίζετε, και αναλογικά ίσως τα 10 λεπτά παραμονής σε έναν τέτοιο συρμό να ισοδυναμούν με 3 χρόνια εκτός αυτού.
Έλα, αφήστε τα τώρα αυτά, γιατί νιώθω μια υποψία γκρίνιας ξαφνικά. Τολμώ να πω ότι ίσως διακρίνω και μια τοξικότητα πάλι. Δεν βαρεθήκατε να πολεμάτε τη χώρα του φωτός; Λες και ο κάγκουρας θα σταματήσει να είναι κάγκουρας επειδή το μετρό έχει air condition. Τέλος πάντων.
Δείτε την παραμονή σας σε αυτόν τον συρμό ως μια καλή ευκαιρία για αυτοκριτική. “Γιατί είμαι εδώ; Γιατί επέλεξα να ξοδέψω την άδειά μου για να πάω στο Περού; Γιατί δεν επένδυσα σε Bitcoin όταν έπρεπε, για να μην χρειάζεται να χρησιμοποιώ το μετρό ή οποιοδήποτε μέσο χρησιμοποιεί η εργατική τάξη; Γιατί δεν απάντησα στον Νιγηριανό πρίγκιπα που μου έταξε αμοιβή για να μεταφέρει τα χρήματά του από τη χώρα του;” και άλλα υπαρξιακά ερωτήματα, που δημιουργούνται όσο οι σταγόνες ιδρώτα έχουν μετατρέψει το σώμα σας σε προσωπικό τους στίβο, ξεκινώντας από το κεφάλι και φτάνοντας στα ακροδάχτυλα του ποδιού.
Για να μην παρεξηγηθώ, επειδή νιώθω ότι αδικώ κάπως αυτούς τους συμπαθείς συρμούς. Υπάρχουν κι άλλα προβλήματα σε όλα τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τα οποία έχουν επισημάνει τα σωματεία των εργαζομένων, εδώ και χρόνια. Ας μείνουμε στο μετρό, όμως, που λογικά έχετε καταλάβει πόσο πολύ συμπαθώ, κρίνοντας από το τελευταίο εμπαθές άρθρο που είχα γράψει. Εσείς οι 5 τέλος πάντων που το διαβάσατε.
Τι λένε οι εργαζόμενοι;
Κάτι για συχνές βλάβες και τεχνικά προβλήματα λόγω του γερασμένου (αποκλείεται) στόλου. Κάτι για ελλείψεις σε προσωπικό και μειωμένη διαθεσιμότητα συρμών. Γιατί νομίζετε ότι οι συρμοί είναι γεμάτοι, περιορίζοντας τις ζωτικές σας λειτουργίες, όπως η αναπνοή, κατά την παραμονή σας σε αυτούς; Κάτι για εξαντλητικά ωράρια. Κάτι για ελλείψεις σε πόρους, για μη συντήρηση, για υποστελέχωση σε τεχνικό προσωπικό.
Έλα μωρέ τώρα. Καλό καλοκαίρι.
Γιατί Υπάρχουμε
