Φέτος, στο fyi.news, αποφασίσαμε να στηρίξουμε έμπρακτα το Pride. Όχι επειδή είναι εύκολο. Όχι γιατί είναι καλό για το κοινό μας. Όχι γιατί είναι το κουλ πράγμα να κάνουμε. Επειδή είναι το σωστό.
Η επιλογή μας αυτή ήταν ομόφωνη στην ομάδα. Και ήταν συνειδητή και ξεκάθαρη. Κομμάτι του DNA μας -πέρα από την αντικειμενικότητα, το fact-checking και τη διαφάνεια- είναι η χωρίς όρους στήριξη στις ομάδες και τις μειονότητες που αντιμετωπίζουν προκατάληψη και ρατσισμό. Για εμάς, όλοι οι άνθρωποι είναι αδιαπραγμάτευτα -και χωρίς περιστροφές- ίσοι.
Ο κόσμος αλλάζει. Ένα μεγάλο βήμα έγινε τον περασμένο Φεβρουάριο, όταν η Βουλή ψήφισε τον νόμο για την ισότητα στον γάμο. Από τη συζήτηση που παρακολουθήσαμε, κρατάω 3 παρεμβάσεις. Ενός βουλευτή από την Ήπειρο, πολύτεκνου, που είπε ότι δεν θα μπορεί να πάει στην πλατεία του χωριού του, αλλά η συνείδησή του δεν του επιτρέπει να μην το κάνει, γιατί είναι το δίκαιο. Ενός βουλευτή από τη Δράμα που είπε ότι οι άνθρωποι της κοινότητας τού άνοιξαν τα μάτια στον κόσμο όταν, φοιτητής, πήγε πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη. Και μιας βουλεύτριας από την Κρήτη, που κάποιοι συνεργάτες της της έλεγαν να καταψηφίσει και “θα βγαίνει πάντα καπετάνισσα”, και εκείνη αποφάσισε να συνεχίσει να μπορεί να κοιτάει τους φίλους της στα μάτια.
Kομμάτι του DNA μας στο fyi.news είναι η χωρίς όρους στήριξη στις ομάδες και τις μειονότητες που αντιμετωπίζουν προκατάληψη και ρατσισμό.
Ωστόσο, η αλλαγή δεν έρχεται ποτέ μόνη της. Έρχεται μόνο με αγώνες και διεκδικήσεις και παραδείγματα και ποτέ σαν ώριμο φρούτο. Με αυτούς τους αγώνες, οι 400 άνθρωποι του 2009, όταν πήγα πρώτη φορά ως ally στο pride, έγιναν πέρυσι πάνω από 40.000. Και είμαι ευγνώμων. Για τους ανθρώπους που περπάτησαν πριν από μένα, σε πολύ δυσκολότερες εποχές. Για να μπορώ να περπατάω εγώ σήμερα.
Τους αγώνες τους, τους τιμάμε μόνο όταν τους συνεχίζουμε. Για εμάς, για τους επόμενους και για τους προηγούμενους. Για τη Μαρίνα, τον Γρηγόρη, την Πάολα και τους υπόλοιπους. Για τους άντρες που έμειναν γεροντοπαλίκαρα. Για τις γυναίκες που γερνάνε με τις φίλες τους. Για τα άτομα που ποτέ τους δεν αισθάνθηκαν ο εαυτός τους μέσα στη νόρμα της γειτονιάς τους, της κοινωνίας μας. Για τους ανθρώπους που κουβαλούν ενοχές αιώνων.
Pride σημαίνει περηφάνεια. Η περηφάνεια δεν έρχεται επειδή ανήκω ή δεν ανήκω στην κοινότητα. Άλλωστε αυτό δεν το επιλέγεις. Έρχεται επειδή έχω καταφέρει να περπατάω περήφανα στην Πανεπιστημίου, με τον άνθρωπό μου (χωρίς γενική κτητική) δίπλα μου – μαζί μου. Επειδή οι φίλοι και οι φίλες μας περπατάνε μαζί μας. Επειδή οι γονείς μου, αν μπορούσαν, θα περπατούσαν μαζί μας. Για αυτά είμαι υπερήφανος.
Συγχωρέστε με, όμως, ένα νόμος δεν αρκεί. Η κοινωνία πρέπει να συνεχίζει να αλλάζει προς το καλύτερο. Και είναι χρέος μας να συμμετέχουμε σε αυτόν τον αγώνα.
Γιατί Υπάρχουμε
