Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να κάνουν μια ψύχραιμη πρόταση για μια ταινία που τους άρεσε και υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν μια μικρή σταυροφορία για κάθε πολιτισμικό προϊόν που τους συγκίνησε ποτέ. Εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία και η επιτυχία μου κρίνεται από το πόσοι από εσάς θα πειστούν να δουν το Possible Love του Lee Chang-dong (διαθέσιμη από σήμερα σε γνωστή streaming πλατφόρμα) μέχρι το τέλος αυτού του editorial.
Δεν θα επιστρατεύσω μεθόδους πειθούς που βασίζονται σε αντικειμενικά κριτήρια όπως ότι η έβδομη ταινία του 72χρονου νοτιοκορεάτη πρώην υπουργού Πολιτισμού της χώρας (ναι, όντως) τσίμπησε τον Αργυρό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας, γιατί συνήθως δεν πολυπιάνουν. Άλλωστε, χωρίς να με τιμά καθόλου, ήταν το μόνο πράγμα που ήξερα μπαίνοντας στην ταινία που προβλήθηκε στη μεγάλη οθόνη για μία και μοναδική φορά από τις Νύχτες Πρεμιέρας (από δω και πέρα θα προβάλλεται μόνο στη γνωστή streaming πλατφόρμα, που κάπως κρίμα αν με ρωτάτε).
Η αναφορά στο ταξικό background του καθενός από τους χαρακτήρες δεν είναι τυχαία.
Θα αποφύγω επίσης τα spoilers. Θα πω απλώς ότι η ταινία πραγματεύεται το πώς η Ye-ji, μια μεσοαστή ντοκιμαντερίστρια και ο ζάπλουτος επιχειρηματίας άντρας της Sang-woo, προσεγγίζουν ένα ζευγάρι της εργατικής τάξης, τη Mi-ok και τον Ho-seok, στην προσπάθεια της Ye-ji να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για μια μαζική απεργία σε μια αυτοκινητοβιομηχανία, στην οποία συμμετείχε ο Ho-seok πριν τον απολύσουν.
Η αναφορά στο ταξικό background του καθενός από τους χαρακτήρες δεν είναι τυχαία. Αν έπρεπε να πω ένα πράγμα για το Possible Love θα πω ότι μέσα σε 2 ώρες και 44 λεπτά αποκαλύπτει αριστοτεχνικά τα κίνητρα, τις μικροσυμπεριφορές και τα συναισθήματα που προκύπτουν από τέτοιες απόπειρες μεσοαστών να προσεγγίσουν φτωχότερους ανθρώπους θέλοντας να κερδίσουν κάτι από αυτούς. Από την εκμετάλλευση που προσπαθεί να καμουφλαριστεί σε relatability και τη ζήλεια ως το σύνολο των συναισθημάτων που νιώθει κάποιος που έχει φτιάξει ένα μικρό σπιτάκι φτύνοντας αίμα όταν κάποιος πλούσιος γνωστός του τον προσκαλεί στο παλάτι που έχει για εξοχικό.
(Reuters Connect)
Με τρόπους που δεν μπορώ να εξηγήσω όλα αυτά η ταινία τα αποδίδει βαθιά λογοτεχνικά. Εννοώ ότι ενώ κάποιες ταινίες με γραπώνουν γιατί μοιάζουν με πανέξυπνα δοκίμια (π.χ. Teenage Sex and Death at Camp Miasma) ή με θεατρικά έργα (π.χ. A Woman Under the Influence), το αίσθημα με το οποίο έφυγα από την αίθουσα έμοιαζε με αυτό με το οποίο μένω όταν έχω διαβάσει ένα πυκνό, πολυδιάστατο, σαρωτικό μυθιστόρημα, από αυτά που συνήθως ονομάζουμε με μια λέξη “αριστουργήματα”.
Μπορεί να το έχετε συμπεράνει ήδη αλλά η ταινία είναι αρκετά βαριά, ανεξάρτητα από το πόσα λεφτά έχουν οι γονείς του θεατή. Μαζί με την κάμερα της Ye-ji προφανώς ακολουθούμε και εμείς το ηδονοβλεπτικό της βλέμμα πάνω στα υποκείμενα του ντοκιμαντέρ της και αν έχουμε λίγη τσίπα αισθανόμαστε τουλάχιστον άβολα (ελπίζω εξαιτίας αυτού να γέλαγαν κάποιοι στην αίθουσα).
Μπορεί να το έχετε συμπεράνει ήδη αλλά η ταινία είναι αρκετά βαριά, ανεξάρτητα από το πόσα λεφτά έχουν οι γονείς του θεατή
Εμένα το Possible Love γενικά με γονάτισε. Κατέβηκα από τον εξώστη του Θεάτρου Ολύμπια με λυγμούς και ξεραμένα δάκρυα στα μάγουλα. Η ταινία έξυσε αυτό το ισοπεδωτικό αίσθημα ότι για κάποιους ανθρώπους (που δεν έχουν τα λεφτά, τα φόντα, τις γνωριμίες, τις δυνατότητες, την υγεία, τη θέληση, η λίστα δεν τελειώνει) σε αυτόν τον κόσμο κάθε μάχη είναι χαμένη και η ήττα τους – η υπενθύμιση ότι εσύ μέχρι εδώ φτάνεις μεγάλε – θα γίνει το παράσημο κάποιου πιο προνομιούχου που είχε τη δυνατότητα να την καταγράψει ως ηρωική.
Το Possible Love θα είναι από τις ταινίες που υπερασπίζομαι τόσο σθεναρά που ξέρω ότι όταν έρθει η ώρα να την ξαναδώ με τους αγαπημένους μου θα ρίχνω κλεφτές πλάγιες ματιές στις εκφράσεις τους και θα προσπαθήσω να υποθέσω αν τους την παραπούλησα και σκέφτονται “ντάξει μωρέ σιγά τη μαλακία για τι έκανε έτσι”. Αλίμονό τους.
