Αυτές τις μέρες χιλιάδες άνθρωποι κλείνουν τους δρόμους και ψάχνουν με μανία πάρκινγκ γύρω από το ΟΑΚΑ. Όχι για μπάλα όχι για μπάσκετ, όχι για συναυλία, αλλά για τον πρώτο μεγάλο, διεθνή αγώνα τένις στην Ελλάδα μετά από 31 χρόνια, το Vanda Pharmaceuticals Hellenic Championship ATP 250.
Long story short, ο παγκόσμιος θρύλος του τένις, ο Σέρβος Novak Djokovic, επέλεξε για δικούς του λόγους να μετακομίσει μόνιμα με την οικογένειά του στην Ελλάδα και να μεταφέρει το ολόδικό του τουρνουά τένις 250 βαθμών της ATP που διατηρεί από το 2021, από το Βελιγράδι στην Αθήνα.
Η διοργάνωση στήθηκε μόλις μέσα σε τρεις μήνες και το T-Center, το γήπεδο μπάσκετ του Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ, μετατράπηκε σε court για τις ανάγκες της διοργάνωσης που ξεκίνησε την 1η και θα ολοκληρωθεί στις 8 Νοεμβρίου. Σας τα έχει προλάβει ήδη όλα η Πηνελόπη Γκιώνη στο fyi.news.
Γιατί όμως είναι τόσο ιστορικό γεγονός και γιατί κάποιος να τραβηχτεί μέχρι το ΟΑΚΑ για να πάθει αυχενικό βλέποντας ένα μπαλάκι να πάει πέρα-δώθε σε ένα γηπεδάκι μια σταλιά, δύο επί τρία;
Αυτό που αναζητώ δεν είναι ούτε μία “ιδέα” ούτε μία “θρησκεία”, είναι η πηγαία έξαψη που προσφέρει μία αθλητική παράσταση και ο ειλικρινής θαυμασμός προς τους συντελεστές της.
Στο δικό μου το μυαλό, ο αληθινός φίλαθλος είναι συλλέκτης στιγμών και εμπειριών από τα μεγαλύτερα, τα πιο epic αθλητικά event του πλανήτη. Once in a lifetime που λέμε θα ήθελα να ζήσω την εμπειρία του Tour de France στην ποδηλασία ή ενός αγώνα μπάσκετ στο NBA ή ενός ματς ποδοσφαίρου στο Camp Nou ή το Maracanã, ό,τι είναι jaw-dropping για τον καθένα. Να βάλω το check mark στην άυλη λίστα που έχω στο μυαλό μου, όπως έκανα με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα Παγκόσμια στίβου και υγρού στίβου και τα Grand Slam στο τένις.
Στέκομαι λίγο παραπάνω στη λέξη φίλαθλος, γιατί στον δημόσιο λόγο έχει -δυστυχώς- αντικατασταθεί από το αμφιλεγόμενο “οπαδός”. Αυτό που αναζητώ δεν είναι ούτε μία “ιδέα” ούτε μία “θρησκεία”, είναι η πηγαία έξαψη που προσφέρει μία αθλητική παράσταση και ο ειλικρινής θαυμασμός προς τους συντελεστές της.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: η Ελλάδα δεν ανακάλυψε το τένις με τον Στέφανο Τσιτσιπά και τη Μαρία Σάκκαρη. Ήθελε απλά ένα φρεσκάρισμα.
Το Hellenic Championship είναι μία τέτοια παράσταση, μία τέτοια ευκαιρία. Μπορεί να μην είναι Grand Slam, είναι όμως ό,τι πιο κοντινό υπάρχει σε απόσταση μισής ώρας από το σπίτι σου αν μένεις στην Αθήνα. Θα δεις κορυφαίο τένις και θα δεις έναν σταρ όχι μόνο της εποχής του και όχι μόνο στο άθλημα του, αλλά ένα από τα πιο επιδραστικά sport icons όλων των εποχών, μια ζωντανή σελίδα της αθλητικής ιστορίας.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: η Ελλάδα δεν ανακάλυψε το τένις με τον Στέφανο Τσιτσιπά και τη Μαρία Σάκκαρη. Ήθελε απλά ένα φρεσκάρισμα. Η γενιά των γονιών μας, δηλαδή οι boomers -millennial εδώ-, μεγάλωσαν βλέποντας Wimbledon και Roland Garros, τα οποία έδειχνε με μεγάλη συνέπεια η δημόσια τηλεόραση στα ’80s. Είχαν ζήσει με πάθος την κόντρα John McEnroe και Björn Borg, και είχαν απολαύσει τους σταρ της εποχής όπως οι Mats Wilander, Martina Navratilova, Jimmy Connors, Chris Evert, Ivan Lendl κ.α.
Τότε το “μικρόβιο” του τένις είχε μπει στο ελληνικό κοινό και υπήρχε πρόσφορο έδαφος για να διοργανωθεί, έστω μεταξύ 1986 και 1994, το ATP Athens Open των 250 βαθμών.
Το ενδιάμεσο στάδιο, από τα 90’s έως τα μέσα με τέλη των ’10s κάπου το χάσαμε. Η δημόσια τηλεόραση έδειχνε πιο σποραδικά αγώνες και μόνο οι true fans κράτησαν ζωντανό το πάθος για το τένις στην Ελλάδα, με την μικρή εξαίρεση του hype στο ζενίθ της καριέρας της Λένας Δανιηλίδου το 2003-2004, λόγω εντοπιότητας.
Όσο το δίδυμο Τσιτσιπά και Σάκκαρη ανέβαινε στην κατάταξη προς το top10 του κόσμου, τα court άρχισαν να ξεφυτρώνουν ξαφνικά σε δήμους και περιφέρειες
Και μετά ήρθαν οι Big Three και η Golden Era. Οι κόντρες των Roger Federer και Rafael Nadal φούντωσαν διεθνώς το ενδιαφέρον για το τένις, και η άνοδος του Djokovic στο προσκήνιο μαζί τους, το απογείωσε. Παράλληλα, η Serena Williams στις γυναίκες. Η δημόσια τηλεόραση έδειχνε και πάλι σταθερά τένις.
Φτάσαμε στα τέλη των 20s, στην εποχή των social media. Για πρώτη φορά η Ελλάδα βρήκε τους δικούς της πρωταγωνιστές στα πρόσωπα των Τσιτσιπά και Σάκκαρη και ακολούθησε πανζουρλισμός. Όσο το δίδυμο ανέβαινε στην κατάταξη προς το top10 του κόσμου, τα court άρχισαν να ξεφυτρώνουν ξαφνικά σε δήμους και περιφέρειες (συμπαρασύροντας το χαζό ξαδερφάκι του τένις, το πάντελ) ενώ το αίτημα για επιστροφή μεγάλης διοργάνωσης στην Ελλάδα έγινε πάγιο. Εμείς τελικά δεν κάναμε και κάτι από μόνοι μας, η διοργάνωση όμως ήρθε ουρανοκατέβατη από τον “Nole”.
Το τένις ήρθε στην Αθήνα για να μείνει. Αν δεν προλάβεις φέτος λοιπόν, έλα του χρόνου.
Πριν από μερικά χρόνια θα μας ήταν αδιανόητη η εικόνα του Σέρβου να λέει στο κατάμεστο στάδιο “Καλησπέρα Ελλάδα” σε άπταιστα ελληνικά και στη Συνέντευξη Τύπου να αναλύει με πάθος τα σχέδια του για την ανάπτυξη του τένις στην Ελλάδα, εξαίροντας τους δύο σπουδαίους εκπροσώπους της. Κι όμως συμβαίνει. Όπως συμβαίνει ότι επενδύουν στην Ελλάδα με ακαδημίες ο Nadal και ο Patrick Mouratoglou, ένας εκ των κορυφαίων προπονητών του σύγχρονου τένις.
Το τένις ήρθε στην Αθήνα για να μείνει. Αν δεν προλάβεις φέτος λοιπόν, έλα του χρόνου. Όχι γιατί πρέπει να λατρεύεις -σώνει και καλά- το άθλημα, αλλά γιατί τέτοια γεγονότα ένας αληθινός φαν του αθλητισμού δεν τα βλέπει από την τηλεόραση όταν έρχονται δίπλα του. Τα ζει από κοντά, τα αφουγκράζεται. Βάλε λοιπόν το check στη δική σου λίστα και προχώρα για το επόμενο.
Γιατί Υπάρχουμε
