Είναι ο 89χρονος η νέμεσις του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη;

Mία είδηση κυριαρχεί στην εγχώρια (και στη διεθνή) ειδησεογραφία και κυρίως στο μυαλό μου: το “ανθρωποκυνηγητό για τη σύλληψη ενός 89χρονου” (ογδόντα εννέα), ο οποίος πήγε με την προσωπική του καραμπίνα στον ΕΦΚΑ, πυροβόλησε και τραυμάτισε υπάλληλο, πήγε με ταξί στο Εφετείο, έφτασε ως το ισόγειο, πυροβόλησε κι εκεί άλλα 4 άτομα, έφυγε, παράτησε την καραμπίνα, ενημέρωσε 2 υπαλλήλους που πήγαν να το παίξουν ήρωες ότι έχει κι άλλο γκάνι στην καπαρντίνα, έφυγε και παρέμεινε ασύλληπτος για 6 ώρες.

Πέρα από το “ανθρωποκυνηγητό” για τη σύλληψη ενός 89χρονου, ένας τίτλος είναι που μου τράβηξε το ενδιαφέρον: “Άφαντος ο 89χρονος, τον ψάχνουν σε Καλαμάτα, τρένα, ΚΤΕΛ – Η ανιψιά του αποκάλυψε την ταυτότητά του, πήγαινε συχνά στον ΕΦΚΑ για φασαρία”. Μαγεία.

Διαβάζουμε μετά: “Πριν από λίγη ώρα σήμανε ξανά συναγερμός στο Πρωτοδικείο, όταν υπήρξε πληροφορία ότι ενδεχομένως ο 89χρονος να βρισκόταν εντός του κτιρίου, και έκαναν έφοδο οι αστυνομικές Αρχές”. Και είδαμε αυτές τις φοβερές εικόνες, με τους ράμπο της ΕΛ.ΑΣ. να πηδάνε πάνω από κάγκελα στην προσπάθεια τους να εντοπίσουν τον 89χρονο. Αδιανόητο.

Φυσικά, δεν ήταν στο Εφετείο, αλλά εκείνη την ώρα αυτός ο μοναχικός λύκος που έκανε ώπα μια ολόκληρη πρωτεύουσα, ταξίδευε για τη μαγευτική Πάτρα.

Τα δύο του λάθη ήταν αυτά που του στέρησαν τη νίκη και έτσι, μετά τη σύλληψή του, ο Β. Παλαιοκώστας παρέμεινε ο Νο 1 του επαγγέλματος.

Μιλάμε για έναν άνθρωπο που, σε τόσο μεγάλη ηλικία, κατάφερε να περάσει από κλούβες, περιπολικά, διμοιρίες, που μόνιμα βρίσκονται στο Εφετείο και στα πέριξ, είτε στη Λουκάρεως είτε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Με δίπλα τη ΓΑΔΑ. Να μπει σε ταξί -το πρώτο λάθος του, αφού η πρώτη ρουφιανιά έγινε από τον ταξιτζή- και να φτάσει στην Πάτρα, να μπει σε ξενοδοχείο -το δεύτερο λάθος του- και να ελπίζει ότι σύντομα θα έφτανε στην Ιταλία. Τα δύο του λάθη, όμως, ήταν αυτά που του στέρησαν τη νίκη και έτσι, μετά τη σύλληψή του, ο Βασίλης Παλαιοκώστας παρέμεινε ο Νο 1 του επαγγέλματος.

Αν κάποιος δεν θα ήθελα να είμαι αυτή τη στιγμή, είναι ο Μιχάλης ο Χρυσοχοΐδης. Οκ, σε καμιά στιγμή της ζωής μου δεν έχω εκφράσει κάποια αντίστοιχη περίεργη και παράλογη επιθυμία. Και θέλω να πιστεύω ότι δεν θα γίνει ποτέ. Αλλά νομίζω αξίζει να αφιερώσουμε λίγο χρόνο και να μπούμε στη θέση αυτού του ανθρώπου.

Είναι μέλος μιας κυβέρνησης, η οποία έχει ποντάρει στην “ασφάλεια των πολιτών” και στο δόγμα “νόμος και τάξη”, μέσω της καταστολής. Και ο ίδιος, δεν έχει κρύψει τη σχέση που έχει με την καταστολή. Θα έλεγε κανείς ότι η επιβολή της είναι εκείνη που του δίνει κουράγιο να συνεχίζει.

Το ξύλο σε διαδηλωτές και οι …κινηματογραφικές συλλήψεις και επιχειρήσεις για τις οποίες περηφανεύεται ο ίδιος, άλλα μέλη της κυβέρνησης και φίλα προσκείμενα ΜΜΕ, τον έχουν καταστήσει κάτι σαν θρύλο στο δεξιό ακροατήριο, ενώ ο ίδιος προέρχεται από μη δεξιούς πολιτικούς χώρους. Είναι επίσης, μην ξεχνάμε, ο άνθρωπος που περηφανεύεται ότι εξάρθρωσε τη 17 Νοέμβρη.

Έρχεται, όμως, η στιγμή που κάθε υπερήρωας ή αντίστοιχη προσωπικότητα που συνήθως βλέπουμε στο σινεμά ή στον Όμηρο, έρχεται αντιμέτωπο με τη νέμεσίς του ή το τρωτό του σημείο ή κάποιον εχθρό. Του σούπερμαν ήταν ο κρυπτονίτης. Του Αχιλλέα ήταν η φτέρνα του. Του Αλαφούζου η χαρά στα χείλη όλων των Παναθηναϊκών. Της Ομάδας Πύραυλος ο Ας Κέτσαμ. Ε, λοιπόν, πλέον απέκτησε αντίπαλο και ο Μιχάλης ο Χρυσοχοΐδης, και είναι αυτός εδώ:

Και τώρα, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τι κάνεις; Παίρνεις την ευθύνη για το φιάσκο; “Κάποιος δεν έκανε τη δουλειά του σωστά και μπορεί έτσι να κινδυνεύουν ζωές” είπες. Ποιος; Δώσ’ τον όπως ο ταξιτζής τον 89χρονο και κλείσε τα αυτιά σου σε όσους λένε ότι αυτός ο κάποιος είσαι εσύ. Αφορμή ψάχνουν, αφορμή να σε γκρεμίσουν από τον θρόνο σου. Δεν αξίζει να θυσιαστείς για έναν 89χρονο που σε γλέντησε, εεε εννοώ, που εξέθεσε την Ελλάδα των ονείρων σου. Έχεις ακόμα πολλά να προσφέρεις. Τίποτα δεν πρέπει να σε αποτρέπει από τον μεγάλο σου στόχο: να ξεπεράσει ο αριθμός των αστυνομικών τους κατοίκους της Αθήνας. Hasta la Victoria Siempre.

Ωστόσο, πίσω από το κωμικοτραγικό της είδησης (μιλάμε για έναν άνθρωπο 89 ετών που ήταν ένοπλος και έφτασε από την Αθήνα στην Πάτρα έχοντας πυροβολήσει σε δύο διαφορετικά σημεία της Αθήνας 5 άτομα), υπάρχουν διάφορα πεδία στα οποία πρέπει να σταθούμε για λίγο.

Κυρίως, επειδή έχουμε αρχίσει ήδη να διαβάζουμε παράπονα για την ελλιπή καταστολή, από τη μόνιμα παραπονεμένη -γι’ αυτό το θέμα- δεξιά και λοιπούς κοντόφθαλμους, που στην προσπάθειά τους να κάνουν κριτική στην κυβέρνηση, υιοθετούν τη ρητορική της.

Η καταστολή αφορά πάντοτε στο “μετά”. Στην προκειμένη, “μετά” την ένοπλη επίθεση ενός ανθρώπου 89 χρονών. Ποτέ η αντιμετώπιση ενός φαινομένου, από το κράτος, δεν ξεκινάει από το “πριν”, γιατί επιλέγει να το αγνοεί. Το “πριν” ακολουθεί μια πορεία χρόνων και καταστάσεων που το ίδιο το κράτος δεν είδε ή επέλεξε να μην δει ή και δημιούργησε. Έτσι, επιλέγει να το “καταστείλει”, με όλη την αυταρχικότητα που διακρίνει ένα κράτος, όταν αυτό το φαινόμενο θα σκάσει.

Δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή να  εστιάσω στα κίνητρα του συγκεκριμένου ανθρώπου, ούτε χρειάζεται να φτιάξουμε το προφίλ του. Και ας αποφύγουμε πάλι να ψυχιατρικοποιήσουμε τον δημόσιο λόγο, θα αποφύγω να κάνω οποιαδήποτε υπόθεση. Αυτά τα γράφω περισσότερο ως απάντηση στις κουραστικές εκκλήσεις για καταστολή και ασφάλεια.

Σημασία έχει, για το κράτος, μόνο το πώς θα αντιμετωπίσει τη λεγόμενη “εγκληματικότητα”, όσο αυτή ανεβαίνει.

Πρέπει, βέβαια, ειδικά για ένα κράτος, να έχει σημασία τι είναι εκείνο που κάνει έναν άνθρωπο να κάνει κάτι τέτοιο. Για τη συγκεκριμένη κυβέρνηση -αν και σημαντικό να πούμε ότι το κράτος έχει συνέχεια και συνήθως είναι κοντόφθαλμο να κατηγορούμε ΜΟΝΟ την εκάστοτε κυβέρνηση που έχει εκείνη την περίοδο την ευθύνη και όχι συνολικά την εξουσία για την κοινωνική και οικονομική ανέχεια- δεν έχει και πολλή σημασία μάλλον. Και αν αυτό είναι ένα “μεμονωμένο περιστατικό”, πόσες άλλες φορές διαβάζουμε για την αύξηση της “εγκληματικότητας”, για παράδειγμα; Πόσες φορές η απάντηση του κράτους ΔΕΝ ήταν η καταστολή; Μπορεί και ποτέ.

Σημασία έχει, για το κράτος, μόνο το πώς θα αντιμετωπίσει τη λεγόμενη “εγκληματικότητα”, όσο αυτή ανεβαίνει. Αν ανεβαίνει, γιατί πολλές φορές χρησιμοποιείται ως αόριστο αφήγημα κόντρα στα δεδομένα στοιχεία. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Σε κάθε περίπτωση, πλέον ακούγεται γραφικό, αλλά μόνο η πρόληψη θα έπρεπε να έχει σημασία.  Για κάποιες κοινωνίες, που δεν περιμένουν να τα αναθέσουν όλα στο κράτος, η πρόληψη και αλληλεγγύη είναι υπαρκτή. Πολλές φορές, όμως, αυτό δεν γίνεται δυστυχώς και περιμένουν από το κράτος τη σωτηρία.

Τον όρο “πρόληψη” τον ακούμε συνέχεια και σε πολλούς τομείς (πυρκαγιές, ιατρική) σπάνια του δίνεται η σημασία που πρέπει. Η κοινωνία βράζει, όμως, κι αυτό όσοι δεν το βλέπουν, διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα εις βάρος μας.

Η καταστολή καθησυχάζει μόνο το θυμικό ανθρώπων που επιλέγουν να μην βλέπουν ότι γύρω τους υπάρχει θλίψη και οικονομική-κοινωνική ανέχεια. Μεταξύ άλλων. Εκείνων που θεωρούν ότι το όπλο μαγικά προσγειώνεται στα χέρια ενός ανθρώπου.