Μετά την Τελετή Λήξης, τι;

Οι Αγώνες της 33ης Ολυμπιάδας ολοκληρώθηκαν. Το Παρίσι έκανε mic drop με μία απολαυστικότατη τελετή λήξης που έγινε -επιτέλους- μέσα στο Stade de France και με τους πραγματικούς πρωταγωνιστές των Αγώνων στο επίκεντρο. Δεν μπορούσε να είναι αντίστοιχα epic και η τελετή έναρξης;

Τα σαγόνια μας έπεσαν μπροστά σε ένα χορογραφημένο Θέαμα (Θ κεφαλαίο) με έντονους συμβολισμούς και ειδική αφιέρωση στην Ελλάδα. Στη συνέχεια όλα τα αθλητικά κορμιά του πλανήτη λικνίστηκαν στο ρυθμό του Freed From Desire και ακολούθησε παρτάκι, λιγάκι εκτός σχεδίου, με τους Phoenix να δίνουν πόνο περιτριγυρισμένοι από αθλητές/ριες. Προς το τέλος έγινε η τελετή παράδοσης και η σκυτάλη δόθηκε στο LA για το 2028 με… αμερικανιές τύπου “Tom Cruise να πέφτει από την οροφή και να φεύγει πάνω σε μοτοσυκλέτα με τρόπαιο την Ολυμπιακή σημαία”, σαν συνταξιούχος Ethan Hunt από το Mission Impossible αλλά με γεροντική άνοια. Τρέμω ήδη για το 2028.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι, και πρέπει να είναι, μία μεγάλη γιορτή, να μας συγκινούν, να μας διασκεδάζουν, να μας μαθαίνουν και πέντε πράγματα. Σίγουρα δεν λύνουν τα προβλήματα του πλανήτη και δεν φέρνουν την παγκόσμια ειρήνη, μπορούν όμως να φέρουν την αίσθηση ότι τελικά όλοι είμαστε μαζί σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς, να δημιουργήσουν δηλαδή “μία κουλτούρα ειρήνης”, μία από τις λίγες φράσεις που κρατάω από όσα είπε ο -κατά τα άλλα- ultra boring πρόεδρος της ΔΟΕ, Thomas Bach.

Από τις 26 Ιουλίου μέχρι σήμερα, όλος ο πλανήτης ασχολείται με τους ΟΑ, τη συγκομιδή μεταλλίων, τα Ολυμπιακά memes, το τι είπαν και τι ρεκόρ κατέρριψαν οι αθλητές και οι αθλήτριες, ενώ όλοι ψάχνονται τι είναι πια αυτό το μπάντμιντον με το μπαλάκι με το σεμεδάκι και αν το κανόε τελικά είναι και καγιάκ και το ανάποδο. Αυτές οι δύο εβδομάδες κάθε τέσσερα χρόνια είναι δικαιωματικά αφιερωμένες στις παραπάνω πληροφορίες και απορίες, ενώ πολύ μεγάλο ρόλο παίζει σε αυτό και η δημόσια τηλεόραση που δείχνει από το πρωί μέχρι το βράδυ κάθε λογής άθλημα, και βέβαια όλη την ελληνική αποστολή. Μακάρι να ήταν έτσι η κάθε μέρα στα κανάλια της ΕΡΤ.

Ως δημοσιογράφος που έχω εστιάσει στα μη δημοφιλή αθλήματα, στα άλλα αθλήματα ερασιτεχνικά Ολυμπιακά αθλήματα, μετά το τέλος των Αγώνων έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία, χαίρομαι που οι αθλητές και οι αθλήτριες έχουν επιτέλους την αναγνώριση που τους αξίζει και χαίρομαι που έχουν το βήμα για να πουν τις σκέψεις τους στο πανελλήνιο, έστω για αυτά τα 15 λεπτά (μάλλον δευτερόλεπτα) δημοσιότητας, που έλεγε και ο Andy.

Ξέρω όμως εκ πείρας πόσο εφήμερο είναι όλο και πως όταν ξεθωριάσει το Ολυμπιακό hype, πραγματικά λίγοι θα ασχοληθούν με το τι θα κάνουν αυτά τα παιδιά του χρόνου, σε τι συνθήκες θα προπονηθούν, τι άλλες κορυφές θα κατακτήσουν ή αν έχουν φτάσει στα όριά τους.

Για αυτά τα παιδιά, δύο είναι τα τινά στους ΟΑ: α) κατάκτηση μεταλλίου, β) αυθεντική κατάθεση ψυχής στην κάμερα, βλέπε Θοδωρή Ιακωβίδη στο Τόκιο και Δώρα Γκουντούρα στο Παρίσι. Μόνο έτσι μπορούν να αλλάξουν ουσιαστικά το παρόν τους και να συμπαρασύρουν και τα αθλήματά τους σε ένα καλύτερο αύριο: μέσα από ένα -ξαφνικά- ανανεωμένο χορηγικό ενδιαφέρον γιατί αποτελούν “πρότυπα για τα νέα παιδιά και την κοινωνία”, και άλλα τέτοια βαρύγδουπα. Λες και μέχρι ένα μήνα πριν ήταν παραδείγματα προς αποφυγή.

Για την πολιτεία ούτε λόγος, ο αθλητισμός βρίσκεται ακόμα στα τάρταρα των προτεραιοτήτων της κρατικής χρηματοδότησης, μακροπρόθεσμο πλάνο ανάπτυξης δεν υπάρχει, ενώ η σύγκριση με άλλες χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου είναι απογοητευτική.

Για όλα τα παραπάνω, σε χαίρομαι και σε αντιπαθώ ταυτόχρονα, Χαρίλαε από τα Φιλιατρά (Eiffel tower γαρ), όταν κάνεις καταμέτρηση μεταλλίων και βάζεις α’ πληθυντικό στις αναφορές σου, τύπου “το πήραμε/το χάσαμε”. Σε χαίρομαι και σε αντιπαθώ ταυτόχρονα όταν συναισθάνεσαι την Εθνική αδικία για την Γκουντούρα, αλλά έχεις αποψούλα χωρίς να έχεις δει ποτέ ξανά ούτε την ίδια και χωρίς να ξέρεις του κανονισμούς της σπάθης. Ή όταν παρακολούθησες με αγωνία τους Αγώνες αλλά περίμενες και κάτι καλύτερο από την Ελίνα Τζένγκο και την Εθνική ομάδα πόλο που βλέπεις κάθε τέσσερα χρόνια. Be better than that.

Ποια είναι η λύση για να σπάσει ο φαύλος κύκλος; Αθλητική παιδεία παντού, στην τηλεόραση, στο σχολείο, στο σπίτι, στα ΜΜΕ, παντού. Να μάθουν οι μικρότεροι ότι στην ελληνική πραγματικότητα δεν υπάρχει μόνο το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, να μάθει ο χ-ψ Χαρίλαος να βλέπει και να στηρίζει τις προσπάθειες αυτών των παιδιών και εκτός ΟΑ, έτσι κι αλλιώς αγωνιστική δράση υπάρχει σε όλους τους μήνες του χρόνου. Ας μην μείνουμε στο hype.