Το Σαββατοκύριακο του φετινού Μαραθωνίου της Αθήνας μόλις πέρασε. Χρυσές δουλειές για τους φυσικοθεραπευτές, ίσως όμως και λίγο λιγότερες συνεδρίες ψυχοθεραπείας το επόμενο διάστημα.
Και αυτό γιατί κάθε χρόνο στο δεύτερο Σαββατοκύριακο του Νοεμβρίου, είτε τρέχεις, είτε πας να δεις/πειράξεις/χειροκροτήσεις τους δρομείς φίλους σου κατά μήκος της διαδρομής ή στο Καλλιμάρμαρο, αγαλλιάζει η ψυχούλα σου.
Από εκεί που στα πέτρινα χρόνια της δεκαετίας του ’70 και του ’80 ο μαραθώνιος ήταν μόνο για τους φανατικούς δρομείς οι οποίοι έτρεχαν σε ανοιχτούς δρόμους και έτρωγαν καντήλια από τους οδηγούς στη Ραφήνα και στο Πικέρμι γιατί “εμπόδιζαν”, φτάσαμε να βαϊμπάρει όλη η πόλη στον ρυθμό του ΑΜΑ.
Και αυτό δεν γίνεται μόνο στην Αθήνα, γίνεται παντού, από τα Λονδίνα και τις Νέες Υόρκες, μέχρι τη Βομβάη, το Τόκιο, το Σίδνεϊ, ακόμα και στην Ανταρκτική! Το δρομικό κίνημα είναι παγκοσμίως σε ανάπτυξη με εκατομμύρια ανθρώπους να ξεχύνονται πλέον στους δρόμους, και αυτό μόνο προς τα πάνω μπορεί να πηγαίνει.
Και φέτος, όλη η πόλη έφτασε χθες να βαϊμπάρει στο ρυθμό του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας.
Γιατί κλαίμε όμως ρε παιδιά τόσο πολύ; Ποιος είναι ο διακόπτης που μας κάνει να συγκινούμαστε με “μουρλούς” ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε, οι οποίοι αποφάσισαν να βγουν στους δρόμους και να τρέξουν τόσα χιλιόμετρα, από τον Μαραθώνα στην Αθήνα;
Η ιστορία μας έχει δείξει ότι το τρέξιμο, έχει κάτι το quintessentially δημοκρατικό και αυτό για μένα είναι ο πρώτος λόγος. Κοντοί και ψηλοί, έξυπνοι και χαζοί, μικροί και μεγάλοι, φτωχοί και πλούσιοι, προπονημένοι και απροπόνητοι, ΟΛΟΙ μπορούν να πάρουν θέση στη γραμμή εκκίνησης. Ακόμα κι αυτοί που δεν μπορούν να τρέξουν λόγω κάποιας αναπηρίας, μπορούν να συμμετάσχουν.
Τρανό παράδειγμα η ομάδα Stoiximan Wheels of Change που σταθερά κάθε χρόνο ενώνει άτομα με και χωρίς αναπηρία στον ίδιο αγώνα. Δρομείς τρέχουν πλάι σε άτομα με αναπηρία και μαζί περνούν τη γραμμή του τερματισμού. Φάρος συμπερίληψης. Όσο πιο συμπεριληπτικός είναι ένας αγώνας απέναντι στα διαφορετικά υποσύνολα της κοινωνίας, τόσο μεγαλύτερη και η συγκίνηση, τόσο μεγαλύτερο και το impact.
Ο δεύτερος λόγος είναι ότι δεν τρέχεις από κάτι ή πίσω από κάτι, όπως γράφουν τα καλύτερα αστεία στις ταμπέλες που θα δεις στο δρόμο, αλλά ΓΙΑ κάτι. Ένα κίνητρο, μία ιδέα, ένα πρόσωπο, μία ανάμνηση, διαφέρει για τον κάθε άνθρωπο και είναι κάτι πολύ ενδόμυχο, πολλές φορές και απροσδιόριστο, που απευθύνεται στο θυμικό μας.
Ακόμα κι αν δεν είμαστε από αυτούς που τρέχουμε, βλέπουμε σημάδια και ακούμε ιστορίες που κάνουν trigger την ενσυναίσθησή μας. Η προσωπική υπέρβαση του κάθε δρομέα γίνεται ένα κοινό, συλλογικό βίωμα.
Έχω πάντα στο μυαλό μου έναν αστερίσκο για το θέμα της υγείας που πάντα προβάλλεται παράλληλα με τον μαραθώνιο. Μπορεί το δρομικό κίνημα στο σύνολο να προωθεί το τρέξιμο ως μέρος ενός πιο υγιεινού lifestyle, αλλά η επιλογή των 42,195 χιλιομέτρων δεν είναι πάντα μία επιλογή υγείας.
Είναι ένα σοκ καταπόνησης για τον οργανισμό ακόμα και για τους προπονημένους, και σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να να δημιουργεί περισσότερα προβλήματα στους πιο άπειρους δρομείς.
Ακόμα κι αυτοί που δεν μπορούν να τρέξουν λόγω κάποιας αναπηρίας, μπορούν να συμμετάσχουν.
Αυτό μπορεις να το δεις κάθε χρόνο στο Καλλιμάρμαρο αργά το απόγευμα, με τους τελευταίους τερματίσαντες, αλλά είναι δύο οι όψεις του νομίσματος. Οι πιο ωραίες εικόνες που έχω εντυπωμένες από τον ΑΜΑ είναι από αυτές τις ώρες, με πιο ταλαιπωρημένους και ηλικιωμένους -συνήθως- δρομείς, που η ψυχή τους έχει διαχωριστεί από το σώμα, που απορείς πραγματικά πως συνεχίζουν να τρέχουν.
Μπορεί μεν το σώμα τους να καταπονείται, γιατρεύεται δε η ψυχή, και γιατρειά σαν αυτή των τελευταίων, δική τους και δική σου, δεν θα βρεις αλλού. Αυτή είναι η μαγεία.
Και του χρόνου εκεί λοιπόν, για την ετήσια συνεδρία μας.
Γιατί Υπάρχουμε
