(fyiteam)
Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (Polycystic Ovary Syndrome -PCOS) είναι μια σύνθετη ορμονική και μεταβολική διαταραχή που επηρεάζει ολόκληρο το σώμα των ατόμων με μήτρα.
Δεν έχει μια συγκεκριμένη αιτία, αλλά οφείλεται σε μια σειρά περιβαλλοντικών και γενετικών παραγόντων (π.χ. κληρονομικότητα).
Περίπου 1 στις 8 γυναίκες, δηλαδή περίπου 170 εκατ. παγκοσμίως, πάσχουν από αυτό.
(fyiteam)
Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν
Μπορεί όμως να επηρεάσει ακόμα και το καρδιαγγειακό σύστημα και την ψυχική υγεία.
(fyiteam)
Τα συμπτώματα συνδέονται με την ύπαρξη ανδρογόνων στο αίμα, σε ποσοστό μεγαλύτερο από το φυσιολογικό.
Τα ανδρογόνα είναι μια ομάδα ορμονών (γνωστότερη η τεστοστερόνη) που συχνά αποκαλούνται “ανδρικές”, επειδή υπάρχουν σε υψηλότερα επίπεδα στους άνδρες.
Υπάρχουν φυσιολογικά και στις γυναίκες, απλώς σε μικρότερες ποσότητες.
Για πολλούς ασθενείς που δεν είναι εξοικειωμένοι με το σύνδρομο, η ονομασία του παραπέμπει λανθασμένα στην ύπαρξη κύστεων στις ωοθήκες, παρότι αυτό δεν αποτελεί απαραίτητα βασικό χαρακτηριστικό της πάθησης.
Οι “κύστες” που εμφανίζονται στα υπερηχογραφήματα δεν είναι πραγματικές, αλλά ωάρια που δεν αναπτύχθηκαν σωστά και δίνουν εικόνα που μοιάζει με κύστες.
Όταν όμως δόθηκε το όνομα της πάθησης το 1935, οι γιατροί νόμιζαν, λανθασμένα, ότι αφορούσε τις ωοθήκες και παρέμεινε έτσι.
(fyiteam)
Μετά από 10+ χρόνια διεθνών διαβουλεύσεων και τη συμμετοχή 56 οργανώσεων το όνομα της ασθένειας άλλαξε, με σχετικό δημοσίευμα στο επιστημονικό περιοδικό “Lancet”.
Στο εξής θα ονομάζεται PMOS (Polyendocrine Metabolic Ovarian Syndrome), δηλαδή “πολυενδοκρινικό μεταβολικό ωοθηκικό σύνδρομο”.
(fyiteam)
Ειδικοί θεωρούν ότι η προηγούμενη ονομασία συνέβαλλε σε καθυστερημένες διαγνώσεις, αποσπασματική φροντίδα και κοινωνικό στίγμα.
Με τη νέα ονομασία ευελπιστούν να σταματήσουν να υποβαθμίζονται τα ενδοκρινολογικά και μεταβολικά συμπτώματα και να σταματήσει το σύνδρομο να παρουσιάζεται ως “γυναικολογικό πρόβλημα”, ενώ αφορά ολόκληρο το σώμα.
(fyiteam)
Ακόμα, οι ειδικοί ελπίζουν ότι η αλλαγή ονόματος θα δώσει μεγαλύτερη ορατότητα στο σύνδρομο, το οποίο για δεκαετίες παρέμενε υποδιαγνωσμένο.
Έτσι, ευελπιστούν ότι θα ανοίξει ο δρόμος για περισσότερη χρηματοδότηση της έρευνας, ειδικά γύρω από τις μεταβολικές και ενδοκρινολογικές επιπτώσεις του, αλλά και για την εύρεση μιας θεραπείας (μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί).
