Το περασμένο Σάββατο έγινα 31. Όχι 30 στρογγυλά, που κάνεις ένα μεγάλο πάρτι και κάπως το ξορκίζεις. Καθώς οι μέρες πλησίαζαν έπρεπε να πάρω μία απόφαση για το πώς θα γιορτάσω (;). Όχι στην Αθήνα. Ήθελα μουσική και φύση και το Φεστιβάλ του Χελμού κάπως μου ‘κανε κάτι. Τετάρτη αποφασίστηκε, Παρασκευή μετά τη δουλειά έφυγα για Καλάβρυτα. Και βουνό και θάλασσα. Και line-up φωτιά. Και δάσος και κοντά στην Αθήνα.
Το φεστιβάλ του Χελμού έχει χτιστεί με τα πιο ετερόκλητα υλικά. Πέτρα, κρύο και βουνίσια αισθητική από τη μία, αγάπη για τη μουσική, φροντίδα για τη φύση από την άλλη. Και κάπως έτσι δεν έμοιαζε καθόλου παράταιρός ο συνδυασμός των πιο απρόσμενων φωνών που συνέβαινε πάνω στην κεντρική σκηνή. Ευτυχώς.
Από τον Εισβο και τη “φωτιά” που έβαλε στη σκηνή μέχρι το πάντρεμα πολιτικού λόγου και κρητικής λύρας των Social Waste. Και μετά ICONIC performances από Μποφίλιου (που δεν είχα ξαναδεί – και δεν ήμουν προετοιμασμένος για αυτό που είδα), ενώ Planet of Zeus και Alborosie & Shegen Clan που μοίρασαν απλόχερα vibe. Και τέλος all-time classic φεστιβαλικές αξίες όπως ο Σωκράτης Μάλαμας και ο Μίλτος Πασχαλίδης, αλλά και η Μαρίνα Σπανού που μπαίνει με φόρα στη “σκηνή”.
Και από πάνω, φόντο το πιο επιβλητικό stage: βουνοκορφές που πλαισίωναν τη -σχεδόν γεμάτη- σελήνη του Ιούνη. Το έχω σε φωτογραφία, αλλά θα έλεγα να αρκεστείτε στην περιγραφή και μόνο για τη διασφάλιση της δικής σας αισθητικής.
Από πάνω, φόντο το πιο επιβλητικό stage: βουνοκορφές που πλαισίωναν τη -σχεδόν γεμάτη- σελήνη του Ιούνη.
Η βάση του φεστιβάλ είναι η γη. Από την πεζοπορία στον Ξερόκαμπο βλέποντας την ορθοπλαγιά της Στύγας, μέχρι το καθημερινό εθελοντικό καθάρισμα του συναυλιακού χώρου μετά τα gigs, η αρμονική συνύπαρξη με τη φύση ήταν παντού. Και να το αναγνωρίσουμε αυτό στην διοργάνωση.
Στο Χελμό πήγα, με το Σταύρο, φίλο και συνεργάτη, με τον οποίο είχαμε βρεθεί πριν χρόνια σε άλλο φεστιβάλ βουνού. Τότε, την ώρα που αφήναμε πίσω μας το venue το οποίο έμοιαζε με μία τεράστια χωματερή είχαμε ορκιστεί να μην το ξανασκεφτούμε καν, βλέποντας το αποτύπωμα (aka μπίχλα) το οποίο είχε μείνει πίσω αλλά κανείς δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται. Αυτό στο Χελμό δεν έπαιξε καν.
Επιστρέφω όμως. Μέσα σε τρεις ημέρες περπάτησα στο Δάσος της Ανεξαρτησίας, βούτηξα στον ήχο των Nouvelle Vague και στις ρίμες του Εθισμού και ήπια τσίπουρα με κατοίκους που με έμαθαν πού να φάω καλά αλλά και ποια μονοπάτια να ακολουθήσω. Και κρατήστε το αυτό γιατί όσο σε καλεί το επιβλητικό τοπίο των Καλαβρύτων, άλλο τόσο πρέπει να προσέχεις γιατί με τη δύση του ηλίου τα δαιδαλώδη μονοπάτια μπορούν να γίνουν επικίνδυνα αδιέξοδα.
Κάποια στιγμή, κάπου βρεθήκαμε και σε παράσταση του Λευτέρη Ελευθερίου και του Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο. Και στα καπάκια πήραμε το τελεφερίκ και βρεθήκαμε σε ένα μεσημεριανό γλέντι με τους Γκιντίκι. Το φεστιβάλ έκλεισε η Ιουλία Καραπατάκη στην πλατεία των Καλαβρύτων, για μια ομαλή μετάβαση στα νησιώτικα γλέντια που έρχονται.
Το Helmos Mountain Festival μου θύμισε ότι η μουσική και η φύση μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς εκπτώσεις. Ότι οι ντόπιοι δεν είναι τουριστικά φετίχ για τα Social, αλλά ενεργά μέλη μιας ζωντανής κοινότητας. Τα υπέροχα λόγια με τα οποία μίλησε η κυρία που μας έκανε την ξενάγηση στο Σπήλαιο των Λιμνών, όταν την ρώτησα για τυχόν δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζουν με την συρροή τόσου κόσμου σε ένα τόσο εύθραυστο οικοσύστημα. Η απάντηση, ένα κατηγορηματικό “όχι” που συνοδεύτηκε από φροντιστικά λόγια για τους επισκέπτες που κατά δεκάδες συρρέουν το Σπήλαιο αλλά με σεβασμό.
Φεύγοντας από τον Χελμό, δεν ήθελα να πάρω τίποτα μαζί μου, εκτός από ένα βάζο ροδοζάχαρη και μία υπόσχεση να γυρίσω για να ξαναζήσω αυτή την εμπειρία, τυλιγμένα με την κορδέλα που λίγα μέρη στον κόσμο μπορούν να σου δώσουν: κορυφές, σπήλαια, πεζοπορίες, λίμνες και, με λίγη κατηφόρα, παραλίες στον Κορινθιακό.
Γιατί Υπάρχουμε
