“Δυστυχώς, δεν θα μπορέσει να μπει ο μικρός. Αν θέλετε, δώστε μου τους αριθμούς των εισιτηρίων σας, για να σας επιστραφούν τα χρήματα”.
Αυτή ήταν η απάντηση που έλαβε η Νώρια Πολίτη από εταιρεία διοργάνωσης συναυλιών, αφού πρώτα επικοινώνησε μαζί τους για να επιβεβαιώσει μια πληροφορία που είχε μόλις ακούσει: Οι ανήλικοι δεν μπορούν να παρακολουθούν συναυλίες σε κλειστούς χώρους, ακόμα και όταν συνοδεύονται από γονέα.
“Η πρώτη μου αντίδραση ήταν: αποκλείεται, σίγουρα θα αφορά ασυνόδευτα ανήλικα”, λέει η Νώρια, η οποία λίγες μέρες πριν είχε κλείσει εισιτήρια με τον 10χρονο γιο της για να παρακολουθήσουν μια συναυλία ραπ σε κλειστό χώρο.
Ωστόσο, η τροποποίηση του νόμου περί ρύθμισης για τα αλκοολούχα ποτά, που πέρασε πέρσι, το λέει ξεκάθαρα: ” Απαγορεύονται σε ανηλίκους η είσοδος, η παραμονή και η οποιασδήποτε μορφής απασχόληση σε κέντρα διασκέδασης και αμιγή μπαρ” [σ.σ. δεν ισχύει για τους ανοιχτούς συναυλιακούς χώρους].
Επιτρέπεται μόνο η κατ’ εξαίρεση πρόσβασή τους σε περιπτώσεις ιδιωτικών εκδηλώσεων, που δηλώνονται τουλάχιστον 48 ώρες πριν στην πλατφόρμα events.gov.gr.
Μάλιστα, ο υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, είχε δηλώσει σχετικά: “αναλαμβάνουμε την ευθύνη να θωρακίσουμε τη νέα γενιά από κινδύνους που απειλούν την υγεία της. Δεν πρόκειται μόνο για απαγορεύσεις, αλλά για μια συνολική στρατηγική πρόληψης με μηδενική ανοχή στις παραβάσεις”.
(Φωτογραφία: Κατερίνα Πασπαλιάρη)
“Κανείς ποτέ δεν προστατεύτηκε απλώς επειδή του απαγορεύτηκε κάτι. Τα ιστορικά παραδείγματα είναι άπειρα” επισημαίνει ο Pan Pan μουσικός και comic artist.
“Χρειάζεται διαπαιδαγώγηση και πληροφόρηση. Οι απαγορεύσεις απλώς χαϊδεύουν τα όλο και πιο συντηρητικά ένστικτα μιας κοινωνίας που βαριέται να μεγαλώσει με αγάπη τα παιδιά της και προτιμά με το να σκληραίνει τους κανόνες να θέτει στο περιθώριο ακόμα πιο εύκολα το πιο ζωντανό κομμάτι της”.
“Η ζωντανή μουσική είναι διέξοδος για τόσα παιδιά. Αλκοόλ μπορούν να βρουν οπουδήποτε, δεν θα γλιτώσουν από τους κινδύνους του επειδή δεν μπήκαν σε μια συναυλία. Είναι κρίμα ο πολιτισμός να τρώει άλλη μια τσεκουριά στο όνομα της μιας δήθεν ασφάλειας”, συμπληρώνει.
Η επιβολή αυστηρών απαγορεύσεων συχνά προβάλλεται ως λύση κατά των εξαρτήσεων, χωρίς όμως να επιβεβαιώνεται στην πράξη. Μελέτες δείχνουν ότι μπορεί να ενισχύει την περιέργεια των παιδιών, προσδίδοντας μια “απαγορευμένη γοητεία” σε όλα αυτά.
Παραδείγματα από χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία υποδεικνύουν ότι δεν μειώνεται απαραίτητα η κατανάλωση αλκοόλ, αλλά ενισχύονται τα φαινόμενα “ξεσπάσματος”, όπως το binge drinking.
Στον αντίποδα, υπάρχουν άλλα παραδείγματα από το εξωτερικό που φαίνεται να λειτουργούν, όπως το βραχιολάκι διαφορετικού χρώματος για ανηλίκους ή οι alcohol-free ζώνες.
“Για ακόμα µία φορά η πολιτεία επιλέγει την εύκολη λύση της γενικευμένης απαγόρευσης, αντί να ενισχύσει την εφαρμογή των ήδη υπαρχόντων κανόνων. Αυτό επηρεάζει την καθημερινότητά µας και τον τρόπο µε τον οποίο επιλέγουμε να μεγαλώνουμε τα παιδιά µας”, λέει η Άντζη Χατζηπαναγή, μητέρα δύο παιδιών.
Η Νώρια, όπως και η Άντζη συμφωνούν πως τέτοιες απαγορεύσεις ακυρώνουν τον ρόλο τους ως γονέα.
“Παρακολουθούμε μαζί συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και κινηματογράφο γιατί τα θεωρώ ένα άμεσο –βιωματικό– παιδαγωγικό εργαλείο. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι κάποιος υπουργός αποφάσισε, έτσι ελαφρά τη καρδία, να στερήσει προληπτικά από τα ανήλικα την επαφή τους με τη μουσική για να τα “σώσει” από το αλκοόλ και το τσιγάρο, το οποίο στην τελική απαγορεύεται στους κλειστούς χώρους εδώ και χρόνια”, επισημαίνει η Νώρια.
(Φωτογραφία: Κατερίνα Πασπαλιάρη)
Ο νέος νόμος έχει ήδη προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στους διαχειριστές συναυλιακών χώρων, με σημαντικότερο αυτό της διαχείρισης της νέας κατάστασης. Ενέχει πολλές ασάφειες ως προς την εφαρμογή του από τις διαφορετικές αστυνομικές αρχές, ενώ η μη συμμόρφωση επιφέρει από φυλάκιση και πρόστιμο έως και οριστική σφράγιση της επιχείρησης.
“Όλη η ευθύνη έχει ουσιαστικά μετακυλιστεί στους συναυλιακούς χώρους και καλούμαστε να διαχειριστούμε πολλαπλά επίπεδα σύγχυσης: από διοργανωτές που, λόγω άγνοιας, συνεχίζουν να διαθέτουν εισιτήρια σε ανηλίκους, από ένα κοινό που είναι μπερδεμένο καθώς υπάρχουν χώροι που δεν εφαρμόζουν τον νόμο με τον ίδιο τρόπο, από γονείς στους οποίους αφαιρείται το αυτονόητο δικαίωμα να συνοδεύσουν τα παιδιά τους σε μια συναυλία, αλλά και από ελεγκτικούς μηχανισμούς που συχνά δεν έχουν εικόνα για την εφαρμογή του”, εξηγεί η Κατερίνα Δρακούλη, Venue Manager της Fuzz Productions, που διαχειρίζεται το Floyd και το Fuzz, αλλά και το Release Athens.
“Οι συναυλιακοί χώροι καλούνται να λειτουργήσουν με όρους που αφορούν κέντρα διασκέδασης ή club, ενώ το αντικείμενό μας είναι εντελώς διαφορετικό. Θα έπρεπε να υπάρχει σαφής διαχωρισμός, καθώς μια συναυλία δεν αποτελεί ‘έξοδο ανηλίκων’, αλλά συχνά μια κοινή εμπειρία γονέων και παιδιών, κάτι που, αντί να ενθαρρύνεται, πλέον αποκλείεται συνολικά”, συνεχίζει.
Παράλληλα, ο νέος νόμος έχει φέρει και εντάσεις μεταξύ ενήλικων πελατών και ιδιοκτητών ή υπευθύνων των καταστημάτων.
“Έχουμε έρθει σε δύσκολη θέση αρκετές φορές με γονείς, καθώς είναι απολύτως λογικό να μην μπορούν να αποδεχτούν ότι δεν επιτρέπεται να παρακολουθήσουν μια συναυλία μαζί με τα παιδιά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν μια jazz συναυλία, όπου δύο πατέρες είχαν έρθει με τα παιδιά τους για να δουν τον αγαπημένο τους σαξοφωνίστα. Μας είπαν, έκπληκτοι, ‘μα δε θα μπορέσουν να τον ξαναδούν στην Ελλάδα’. Δυστυχώς, τα παιδιά αυτά στερήθηκαν μία ευκαιρία να βιώσουν μία, μοναδική γι’ αυτά, μουσική εμπειρία’, αναφέρει η Κατερίνα.
Αντίστοιχα περιστατικά συμβαίνουν συχνά, με οικογένειες που ταξιδεύουν από άλλες πόλεις για μια συναυλία και τελικά δεν μπορούν να εισέλθουν. Αυτό που προκύπτει στην πράξη είναι ο αποκλεισμός οικογενειών από μια ζωντανή μουσική εμπειρία που μέχρι πρότινος θεωρούταν αυτονόητη.
“Το να απαγορεύω την είσοδο σε γονείς με παιδιά είναι το πιο ηλίθιο πράγμα που με έχουν αναγκάσει να κάνω στη ζωή μου. Αυτό ακριβώς λέω και στους γονείς με τα παιδιά που μένουν απ’ έξω”, αναφέρει υπεύθυνος ελέγχου εισόδου σε γνωστό συναυλιακό χώρο της Αθήνας.
“Ευελπιστούμε σε μια τροποποίηση του νόμου που θα αποκαθιστά μια βασική ισορροπία. Για εμάς, είναι σαφές ότι παιδιά έως 16 ετών θα πρέπει να μπορούν να παρακολουθούν συναυλίες μόνο με τη συνοδεία γονέα, ενώ για τις ηλικίες 16-17 χρειάζεται μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση”, συνεχίζει η Κατερίνα.
“Η ζωντανή μουσική δεν αφορά μόνο τη διασκέδαση – είναι εμπειρία, παιδεία και, πολύ συχνά, μια στιγμή που μοιράζονται γονείς με τα παιδιά τους και ενδεχομένως θα τη θυμούνται για όλη τους τη ζωή. Η προστασία των ανηλίκων είναι απαραίτητη, αλλά δεν μπορεί να επιτυγχάνεται μέσω του καθολικού αποκλεισμού τους από τις συναυλίες”, καταλήγει.
(Φωτογραφία: Κατερίνα Πασπαλιάρη)
“Η πρώτη συναυλία που πήγα στη ζωή μου ήταν οι Τρύπες στο ‘Ρόδον’ το 1996. Ήμουν 15 χρονών. Μακράν η καλύτερη συναυλία της ζωής μου. Θυμάμαι όλο το ‘Ρόδον’, μεταλλάδες, πάνκηδες και ροκάδες κάναμε 2 ώρες moshpit. Απίστευτα πράματα.”, θυμάται ο μουσικός Δημήτρης Αρώνης (Moa Bones).
“Ολόκληρη σχεδόν η γενιά μου αγαπήσαμε τις Τρύπες. Δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο καλή μπάντα ήταν. Υπήρχε κάτι ακόμα. Αυτή η σχέση, σ’ εκείνη την ηλικία, μέσα στις κοινωνικές, πολιτισμικές κι αισθητηριακές εμπειρίες που λέγονται συναυλίες, διαμόρφωσε βαθιά τον πυρήνα μας. Τόσο βαθιά και πολυεπίπεδα που αρχίσαμε να κατανοούμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας”, αναφέρει.
“Έχουν περάσει πια 30 χρόνια. Νιώθω σα να ανοιγόκλεισα τα μάτια μου και τριγύρω εμφανίστηκε ένας κόσμος κυνικός κι ανέραστος. ‘Κάν’ το τώρα που προλαβαίνεις γιατί μετά θ’ απαγορεύεται’ μου έλεγε μια φίλη. Κι έτσι απλά, αθόρυβα, σχεδόν ακατανόητα φτάσαμε εδώ. Στο χωροχρόνο του απαγορεύεται. Κι ένα ωραίο πρωί το κράτος-νομοθέτης απαγόρευσε την είσοδο ανηλίκων σε live που γίνονται σε κλειστούς χώρους. Αποφάσισε δηλαδή ότι μπορεί να ορίζει το αισθητικό και πολιτισμικό πλαίσιο στο οποίο κινούνται τα παιδιά μας. Εξαιρετική σύλληψη, τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει…”, συνεχίζει με νόημα.
“Οπότε στο εξής, άλλο ένα δυναμικό κομμάτι της παιδαγωγικής διαδικασίας ακυρώνεται για να το υποκαταστήσει ένα λιτό ‘απαγορεύεται’. Εντάξει εδώ που τα λέμε η συνολική ανάπτυξη του ατόμου είναι πολύ υπερεκτιμημένη στην εποχή μας. Πλέον θέλουμε κανονικά παιδιά. Γιατί τουλάχιστον τα κανονικά παιδιά γεννιούνται κανονικά, ερωτεύονται κανονικά και πεθαίνουν κανονικά”, καταλήγει.
