Δεν έχουν περάσει ούτε πέντε μέρες από τότε που βγήκαν τα Instants και ήδη νιώθω ότι αυτό το situationship οδεύει αναπόφευκτα προς το τέλος του.
Κάτι που οι πλατφόρμες αρνούνται να αποδεχτούν είναι πως είμαστε εξαντλημένοι. Όχι μόνο απ’ τη ζωή αλλά κι απ’ αυτές.
Πλέον, κάθε νέο feature πλατφόρμας δεν αντιμετωπίζεται με ενθουσιασμό όπως παλιά, που ήμασταν φρέσκα μπουμπούκια και πατούσαμε με όρεξη σε ό,τι notification αναβόσβηνε. Τώρα κάθε update μοιάζει με έναν μικρό ψηφιακό Γολγοθά που πρέπει να ανέβουμε για να μη μείνουμε τεχνολογικά πίσω και έρθει το Claude να μας πάρει τις δουλειές.
Το Instagram λανσάρει πράγματα και όλοι οι millennials αντιδρούμε πλέον ακριβώς όπως οι γονείς μας όταν έκανε update το Viber και τους άλλαζε θέση το send button.
“Τι είναι Instants;”, “Γιατί τραβάει μόνο του;”, “Ανέβηκε αυτό τώρα;”, “Τι ‘ναι εδώ;”.
Ανάσες. Ήρθε, δυστυχώς, η στιγμή να γίνουμε εμείς οι boomers της τεχνολογίας. Κοροϊδεύαμε τους γονείς μας επειδή έγραφαν με το ένα δάχτυλο και τώρα παθαίνουμε εμείς κρίση πανικού επειδή το Instagram αποφάσισε να πάθει BeReal στα καλά καθούμενα.
Προφανώς η ανάγκη των apps είναι μία: να γίνουν πιο προσωπικά, πιο αφιλτράριστα, πιο “στείλε κάτι γρήγορα στους κοντινούς σου χωρίς να το πολυσκεφτείς γιατί κούρασες”. Το πιο αστείο είναι ότι όλα τα apps πλέον αντιγράφουν τόσο πολύ το ένα το άλλο που κάποια στιγμή δεν θα ξέρεις καν σε ποιο βρίσκεσαι.
Το Instagram θέλει να γίνει TikTok, το TikTok θέλει να γίνει YouTube, το X ό,τι κι αν θέλει να γίνει, ποσώς με ενδιαφέρει. Και κάπου εκεί, είμαστε κι εμείς οι έρημοι, να πατάμε κουμπιά σαν ηλικιωμένοι σε ΑΤΜ.
“Τι είναι Instants;”, “Γιατί τραβάει μόνο του;”, “Ανέβηκε αυτό τώρα;”, “Τι ‘ναι εδώ;”.
Επειδή δουλειά μου είναι να δοκιμάζω ό,τι νέο βγαίνει, χρησιμοποίησα τα Instants το ΣΚ που πέρασε και έχω να πω ότι μου φάνηκε τρομερά περιττό. Οι φωτογραφίες των φίλων μου είναι υπερβολικά κακές, ακόμα και για αυθόρμητες λήψεις. Είπαμε, να είμαστε αληθινοί, δεν χρειάζεται να είμαστε και ακαλαίσθητοι.
Επιπλέον, δεν προλαβαίνεις καν να δεις ποιος ανέβασε τι. Πατάς τόσο γρήγορα να περάσεις στην επόμενη photo, που κάποια στιγμή νομίζεις ότι είσαι στο Tinder, και από muscle memory το μυαλό σου αρχίζει αυτόματα να απορρίπτει κόσμο: κακό κάδρο, κάκιστος φωτισμός, πολύ thirst trap, πολύ απελπισμένο, ε όχι και duckface, είπαμε.
Τα περισσότερα closed groups ενεργοποιούνται όταν βαριόμαστε, όταν θέλουμε προσοχή ή όταν νιώθουμε μόνο, τόσο μόνοι, οπότε ναι, τα Instants είναι ό,τι πρέπει για αυθόρμητες selfie που τις μετανιώνεις κυριολεκτικά 2 λεπτά αφού τις ανεβάσεις αλλά μετά πρέπει να συνυπάρξεις μαζί τους άλλες 23 ώρες και 58 λεπτά μέχρι να σβηστεί το story, σαν φεγγάρι-χένα που χτύπησες μεθυσμένος στην Ίο το 2008 και έπρεπε να παριστάνεις ότι σου αρέσει, μέχρι να βγει ο ήλιος.
Το social media fatigue – δηλαδή η συλλογική εξάντληση από το να είμαστε μόνιμα online, για να μην λέτε ότι μιλάω σαν την Καλομοίρα – πλέον είναι καθολικό. Δεν θέλουμε άλλο ανούσιο περιεχόμενο. Δεν προλαβαίνουμε καν να επεξεργαστούμε το ήδη υπάρχον. Αν κάποιο app θέλει πραγματικά να μας εντυπωσιάσει πια, δεν πρέπει να βγάλει άλλο feature.
Πρέπει να βγάλει γλυκά τον σκασμό και να μας αφήσει στην ησυχία μας.
Γιατί Υπάρχουμε
