Θυμάστε μια εποχή, όχι πολύ μακρινή, πριν μερικούς μήνες, που λέγαμε “ας μην πάρουμε το αμάξι τώρα, είναι ώρα αιχμής”; Εννοούσαμε, τότε, να αποφύγουμε την αναμενόμενη κίνηση που υπήρχε στους δρόμους, γύρω στις 9 το πρωί και γύρω στις 5-6 το απόγευμα. Και πολύ ανέμελα, θα παίρναμε τα ΜΜΜ.
Νομίζω, πλέον οφείλουμε στους εαυτούς/εαυτές μας, να αποδεχτούμε ότι ώρες αιχμής στην Αθήνα είναι οι 12 από τις 24 ώρες. Στην καλύτερη.
Εντάξει, ποτέ η Αθήνα δεν ήταν φιλική πόλη για τα οχήματα, για τους πεζούς, για τα άτομα με αναπηρία, για τυφλά άτομα, για τραυματισμένα άτομα, για τα κατοικίδια, για τη χλωρίδα, για οτιδήποτε χρειάζεται οξυγόνο τέλος πάντων για την επιβίωσή του. Νομίζω, όμως, ότι πλέον έχουμε φτάσει σε ένα απροχώρητο στάδιο, αγνοώντας τι είναι αυτό που έκανε ακόμα χειρότερη την κατάσταση.
Οι μόνιμοι κάτοικοι των Αθηνών είναι 4,5-5 εκατομμύρια, 9 εκατ. οι φίλοι μας οι τουρίστες και 6 εκατ. τα αυτοκίνητα, ξεπερνώντας τον μόνιμο πληθυσμό.
Πραγματικά, βρήκαμε τρόπο να εφεύρουμε ακόμα περισσότερη κίνηση. Είναι τα έργα; Είναι ο νέος ΚΟΚ; Δεν έχω απάντηση τώρα, δυστυχώς, αλλά πιστεύω ότι αν στις 2 (ολογράφως δύο) δεκαετίες που έχω φάει στα ΜΜΜ, ο κ. Μητσοτάκης μου εμπιστευόταν το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Μεταφορώνε και Υποδομώνε, θα έλυνα το πρόβλημα της μετακίνησης. Μπορεί και όχι, προχωράμε.
Τι λένε τα στοιχεία; Οι μόνιμοι κάτοικοι των Αθηνών είναι 4,5-5 εκατομμύρια, άλλα 9 εκατ. οι φίλοι μας οι τουρίστες και άλλα 6 εκατ. τα αυτοκίνητα, ξεπερνώντας τον μόνιμο πληθυσμό. Αναμενόμενο. Τι άλλο; Η κεντρική Αθήνα είναι η δεύτερη, λέει η Eurostat, πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή στην ΕΕ με 10.436 ανά τ.χλμ. Την τιμητική τους στη δεκάδα έχουν η Νότια Αθήνα (7.498 ανά τ.χλμ.) και η Δυτική Αθήνα (7.114 ανά τ.χλμ.). Βρείτε μου άλλοι πρωτεύουσα ρε αχάριστοι που έχει 3 θέσεις στη δεκάδα.
Η Περιφέρεια Αττικής καταλαμβάνει το 2,9% της συνολικής έκτασης της Ελλάδας και έχει επίσης τον 8ο μεγαλύτερο πληθυσμό μεταξύ των μητροπολιτικών περιοχών στην ΕΕ.
“Ντάξει ρε Μαδουραίε, ΑΡΔάκο, οκ, έχουμε καλό μετρό, όμως”. Χαίρομαι που μου δίνετε τη δυνατότητα να απαντήσω. Οι λέξεις που ακολουθούν είναι βιωματικές.
Τι σημαίνει 6 λεπτά; Σημαίνει ότι θα αργήσεις πιθανότατα, ότι τα βαγόνια θα είναι γεμάτα και θα πρέπει να κάνεις ακροβατικά σαν τη Nadia Comăneci για να σταθείς κάπου.
Ξυπνάς Δευτέρα, γύρω στις 8 για να είσαι στη δουλειά κατά τις 10. Δουλεύεις στο κέντρο. Παίρνεις το μετρό κατά τις 9:35. Παρατηρείς έντρομος ότι ο επόμενος συρμός με κατεύθυνση Δημοτικό Θέατρο έρχεται σε 6 λεπτά – γιατί έχουν αραιώσει τα δρομολόγια.
Τι σημαίνει 6 λεπτά; Σημαίνει ότι θα αργήσεις πιθανότατα, ότι τα βαγόνια θα είναι γεμάτα και για να καταφέρεις να φτάσεις οπουδήποτε, για να μπορέσεις να σταθείς, πρέπει να κάνεις ακροβατικά σαν τη Nadia Comăneci, ανάμεσα στις βαλιτσάρες των τουριστών, τους ίδιους τους άνιωθους τουρίστες -που έχουν έρθει στην Ελλάδα για λίγο κρασί, λίγο τσιμέντο και λίγο nightlife-,την συμπαθέστατη, κατά τ’ άλλα, τρίτη ηλικία που στο μετρό μετατρέπεται σε κοινωνικό εχθρό και παραμονεύει σαν πεινασμένο τσιτάχ για να κάτσει στην πρώτη διαθέσιμη θέση, πατώντας επί πτωμάτων, και μερικά backpack που πιάνουν χώρο για τρία άτομα.
Σημαίνει, επίσης, ότι για τα επόμενα 10-15 λεπτά θα είσαι κάπου στριμωγμένος, προσπαθώντας να πιαστείς από σημεία που, αν τα έπιανες επί COVID μετά έκοβες το χέρι σου προληπτικά, να στραβοκοιτάς όλο το βαγόνι νευριασμένος, ακούγοντας στα ακουστικά Καταχνιά για να φύγουν τα νεύρα και να ανακαλύπτεις νέα σημεία στην πλάτη σου που πονάνε. Οκ, τα δύο τελευταία παραείναι αυτοβιογραφικά.
Σημαίνει επίσης ότι στο Σύνταγμα θα δώσεις έναν ακόμα αγώνα δρόμου για να βγεις από το βαγόνι ερχόμενος σε ευθεία αντιπαράθεση με όσους μπαίνουν χωρίς να περιμένουν να βγεις, να πας κόκκινη γραμμή, να πάρεις το επόμενο μετρό και αν το δεις να έρχεται, αφήνεις στην άκρη όλη την κριτική για την κοινωνία που μέσα στο άγχος τρέχει να συμβαδίσει με τους ρυθμούς που κινείται ο πλανήτης, και τρέχεις σαν τον Usain Bolt να μπεις μέσα πριν κλείσουν οι πόρτες και σε κοιτάζουν χαιρέκακα από μέσα οι επιβάτες που τα κατάφεραν.
Σκεφτείτε, στον γυρισμό, να παίρνεις μετρό από το Σύνταγμα κατά τις 18:00, και να βλέπεις επίσης 6 λεπτά και η αποβάθρα να θυμίζει το πέταλο της Λεωφόρου, 20 λεπτά πριν το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Ασφυκτικά γεμάτο, τέλος πάντων, για τους οπαδούς άλλων θέσεων του γηπέδου ή άλλων αθλημάτων ή κανενός αθλήματος που δεν κατάλαβαν την αλληγορία.
Δεν θα μπω καν στη διαδικασία να αναλύσω τι συμβαίνει στα λεωφορεία ή σε κάτι άλλα ΜΜΜ που έχω να μπω μια δεκαετία κοντά (τραμ, κάπως έτσι).
Εντάξει, ας είμαστε εντελώς ειλικρινείς. Καμία ντροπή δεν είναι δουλειά, αγαπητέ ελεγκτή. Ώπα λάθος, αυτό είναι για άλλο editorial. Συνεχίζω. Αυτό που περιγράφω, είναι ένα πολύ καλό σενάριο. Ζω δίπλα σε μετρό, δουλεύω κοντά σε μετρό, δεν μου κοστίζει το στριμωξίδι, ούτε η ορθοστασία, και η όποια καθυστέρηση συνήθως οφείλεται στο ότι με δυσκολεύει το πρωινό ξύπνημα. Χαχα, πλάκα κάνω αφεντικό.
Δεν μας χωράει η Αθήνα, δυστυχώς και ζούμε εις βάρος των υπόλοιπων περιοχών, ζούμε μέσα στο στρες και στο τρέξιμο και πληρώνουμε αδρά για τη μετακίνησή μας.
Αν ένα άτομο, λοιπόν, για να πάει στη δουλειά του θα πρέπει, να πάρει λεωφορείο για να πάει σε μετρό ή ηλεκτρικό, που εκεί σε ώρες αιχμής κάνει και 10 λεπτά να έρθει, χωρίς καμία υπερβολή, και μετά να πάρει άλλο λεωφορείο που μπορεί να περνάει ανά 20 λεπτά και άρα αυτό το 10λεπτο που κάνει να έρθει ο ηλεκτρικός να του κοστίζει, γιατί δεν θα προλάβει το λεωφορείο, θέλει με πρόχειρους υπολογισμούς κάνα μισάωρο μόνο για να περιμένει να έρθει το τρένο ή το λεωφορείο, και αν υπολογίσουμε την ίδια τη μετακίνηση, βγαίνει μία ώρα τουλάχιστον για να πάει και μία ώρα να γυρίσει. Καλό.
Και όλα αυτά, για να αποφύγει, αν έχει αμάξι, να δώσει λεφτά για βενζίνη ή πάρκινγκ την κίνηση της Αθήνας, τα πρωινά βρισίδια σε πατίνια (εεε εννοώ στηρίζουμε τη μικρομετακίνηση) και τα σταμάτα/ξεκίνα πίσω από ΙΧ, ταξί, λεωφορεία, τρόλει, ασθενοφόρα, φορτηγά.
Δεν μας χωράει η Αθήνα, δυστυχώς. Ζούμε εις βάρος των υπόλοιπων περιοχών, ζούμε μέσα στο στρες και στο τρέξιμο, πληρώνουμε αδρά για τη μετακίνησή μας και ξοδεύουμε, εκτός από λεφτά, μέρες ολόκληρες κάθε χρόνο μόνο στα ΜΜΜ. Βάλτε και ένα 8ωρο η δουλειά.
Σκληρή ζωή, χαμένα χρόνια που λένε και οι Ψυχόδραμα, που σίγουρα δεν είχαν στο νου τους τα ΜΜΜ όταν έγραφαν αυτούς τους στίχους.
Γιατί Υπάρχουμε
