Οι Mikro (ή Μίκρο) δημιουργήθηκαν το 1997 στην Θεσσαλονίκη από τον Νίκο Μπιτζένη [a.k.a Nikonn] (φωνή, synths, programming) και τον Γιάννη Λευκαδίτη (guitar, bass, sax, synths).
Οι δύο φίλοι είχαν ένα κοινό όραμα για μία ηλεκτρονική μπάντα με αναφορές σε ποπ, ροκ αλλά και πιο εναλλακτικά ακούσματα. Ο ήχος των MIKRO είναι “πολυμορφικός” και συνδυάζει στοιχεία από electronica, synthpop, bigbeat, dance, breakbeat, drum’n’bass, easy listening, pop, disco και rock, συνδυάζοντας ανδρικά και γυναικεία φωνητικά.
Τη σημερινή σύνθεση της μπάντας πέρα από τον Νίκο και τον Γιάννη πλαισιώνουν η Chloe Ann (φωνή/keyboards), ο Απόστολος Μπιτζένης (synthesizers) και ο Χρήστος Ασλανίδης (synth/drumpads).
Τελικά, 20 χρόνια μετά το “Αυτή η πόλη” χορεύουμε περισσότερο ή λιγότερο από τότε;
Νομίζω πως έχουμε ξεκινήσει να χορεύουμε πάλι! Την δεκαετία του ’90 υπήρχε μεγάλη διάθεση για χορό και πάρτι. Μετά το 2000 άρχισε σιγά σιγά να φθίνει αυτή η διάθεση, ο κόσμος σταδιακά σταμάτησε να χορεύει.
Μετά τον κορονοϊό όμως και τα lockdown ο κόσμος άρχισε να βλέπει την ζωή διαφορετικά και η διάθεση για χορό επανήλθε. Ζούμε ξανά μία εποχή που ο κόσμος θέλει να διασκεδάσει και να χορέψει παρ’ όλη τη δυστοπία που ζούμε. Ίσως είναι αντανακλαστικό για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε από την τρέλα της εποχής.
Το τραγούδι τους “Αυτή η πόλη” σχεδόν 20 χρόνια μετά την κυκλοφορία του συνεχίζει να ακούγεται στα club και στα ραδιόφωνα έχοντας γίνει ένας ύμνος για τη διασκέδαση και τον χορό.
Τι έχει μεσολαβήσει στα 10 χρόνια που οι Mikro έμειναν εκτός δισκογραφίας;
Αυτά τα 10 χρόνια ήταν μία περίοδο που επαναφορτίσαμε τις μπαταρίες μας, κάναμε defragment το μυαλό μας και μία επανεκκίνηση με πολύ ενθουσιασμό για νέες μουσικές και συναυλίες. Έπρεπε να μείνουμε λίγο εκτός ώστε να μας λείψει και να λείψουμε. Ασχοληθήκαμε με άλλα πράματα, άλλα projects και όταν ήρθε η στιγμή είπαμε “πάμε ξανά!”
Μετά από 10 χρόνια παύσης (2014-2024) οι Mikro επανήλθαν δριμύτεροι με ένα δυναμικό comeback τόσο δισκογραφικό όσο και συναυλιακό, με εμφανίσεις σε μεγάλα φεστιβάλ.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να κάνεις ηλεκτρονική μουσική στην Ελλάδα των 00s;
Η ηλεκτρονική μουσική στην Ελλάδα ήταν δύσκολο επιχείρημα. Είμαστε μία χώρα που βλέπει καχύποπτα μουσικούς με συνθεσάιζερ και κουμπάκια. Πόσο μάλλον όταν εμείς ακροβατούσαμε μεταξύ της pop και της alternative. Αυτό βέβαια άλλαξε αργά και βασανιστικά.
Πλέον μία ηλεκτρονική μπάντα μπορεί να έχει την ίδια αποδοχή και βαρύτητα με μία ροκ μπάντα ή έναν έντεχνο καλλιτέχνη. Ο κόσμος ξεπέρασε τα στεγανά που κυριαρχούσαν.
Ποια συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον/α καλλιτέχνη/ίδα που ξεκινάει τώρα;
Η πιο σημαντική συμβουλή κατά την άποψή μου είναι να μείνουν όσο πιο ανεξάρτητοι μπορούν, μακριά από κακά συμβόλαια με δισκογραφικές εταιρίες που δεν μπορούν πλέον να προσφέρουν κάτι, κι αν προσφέρουν κάτι θα το κάνουν με μεγάλο αντάλλαγμα. Κάτι επίσης πολύ σημαντικό, να κάνουν αυτό που τους αρέσει και όχι ότι προστάζει η εποχή ή ο κόσμος.