Βάσει του καταστατικού, ο σεβασμός και η προστασία της άγριας πανίδας, του φυσικού περιβάλλοντος και των παλαιοντολογικών χώρων και ευρημάτων αποτελούν προτεραιότητα για το Μελτέμι.
Σύμφωνα με δασοτεχνική έκθεση του 2020, η παρουσία και η δράση του “Συνεταιρισμού” στη συγκεκριμένη περιοχή, “συνέβαλλε καθοριστικά στην αύξηση της πυκνότητας και διάπλασης του δάσους, συνέβαλλε στην αύξηση της συγκόμωσης του δάσους, και συνεπώς στην αύξηση του δασικού ισοζυγίου”.
“Πρωτοήρθα στο Μελτέμι το 1956”, θυμάται ο Πλάτωνας Ανδριτσάκης, μουσικοσυνθέτης, συγγραφέας και μόνιμος κάτοικος του οικισμού. “Από τότε σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει”.
” Όπως τότε τρέχαμε ελεύθεροι στον χώρο, έτσι και σήμερα τα παιδιά και τα εγγόνια μας τρέχουν και μαθαίνουν ελεύθερα μέσα στον ίδιο χώρο. Η μόνη διαφορά είναι ότι το δάσος πλέον είναι πολύ πιο πυκνό σε σχέση με 70 χρόνια πριν”, σημειώνει.
Οι κάτοικοι του Μελτεμιού έχουν συμμετάσχει σε πρωτοποριακά προγράμματα εγκατάστασης και χρήσης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, με μικρές ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά πάνελ και σε προγράμματα εξοικονόμησης ενέργειας σε συνεργασία με το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Εκτός αυτών, πραγματοποιούνται τακτικά καθαρισμοί του δάσους και της παρακείμενης παραλίας “Τα Φύκια”.
Παράλληλα, κάθε κοπή δέντρου ή θάμνου, ακόμα και κλαδιού, απαγορεύεται χωρίς έγκριση του Συνεταιρισμού σε συνεννόηση με το Δασαρχείο και τον Δήμο.
Μέσα στο πλούσιο πευκόδασος συναντά κανείς αγριοκυπάρισσα, αγριελιές, σχίνους, αλμυρίκια, ρείκια, ελιές και πικροδάφνες, ενώ η δασική κάλυψη υπολογίζεται σε περίπου 90% της συνολικής έκτασης των 158 στρεμμάτων.
“Η μικρή μας παραλία είναι σκεπασμένη από φύλλα Ποσειδωνίας, τα οποία βγαίνουν από βάθος μόλις 100 μέτρων από την ακτογραμμή. Σχεδόν το σύνολο της ακτογραμμής είναι βραχώδες, με σημαντικά όστρακα και καρκινοειδή μεγάλων διαστάσεων. Ως εκ τούτου, το τμήμα Στρωματογραφίας και Παλαιοντολογίας της Γεωλογικής έδρας του Πανεπιστημίου Αθηνών μας επισκέπτεται τακτικά”, προσθέτει η Λίλη Αυλωνίτου.
“Το δάσος, όμως, δεν είναι μόνο τα δέντρα του, είναι και τα ζώα που κατοικούν σ’ αυτό”, διευκρινίζει ο Πλάτωνας Ανδριτσάκης.
“Θυμάμαι πόσο συγκινήθηκα την πρώτη φορά που είδα αλεπού στην κατασκήνωση. Είχα χαρεί πάρα πολύ, γιατί άλλο είναι να βλέπεις μια αλεπού σε ένα βιβλίο και άλλο να τη βλέπεις από κοντά. Και συγκινήθηκα ξανά όταν, ύστερα από 65-70 χρόνια, ο εγγονός μου, που μένει εδώ, ήρθε και μου είπε ‘Παππού, είδα αλεπού’. Είδε, ας το πούμε έτσι, τα τρισέγγονα της αλεπούς που είχα δει εγώ. Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για το πώς δέντρα, άνθρωποι και ζώα συμβιώνουν παράλληλα;”, αναρωτιέται με νόημα.