Αντίο Dolly, αγαπημένη μου bimbo!

Είναι μαύρη νύχτα, 25ης Αυγούστου 2026, και έρχεται ειδοποίηση στο κινητό μου ότι πέθανε η Dolly Parton. Στην αρχή πληκτρολογώ -πολύ εύκολα γιατί έχει τρεις μέρες που έκανα αφαίρεση τα ακρυλικά μου- “ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ” και μπαίνω στο instagram να τσεκάρω τι ανεβάζουν τα ειδησεογραφικά accounts. Δώδεκα η ώρα το βράδυ κι εγώ παίρνω τηλέφωνο την κοπέλα που μου κάνει τα νύχια να κλείσω επείγον ραντεβού για ακρυλικά, με τη μούρη της Dolly Parton. “Για να την τιμήσουμε”.

Μετά παίρνω τηλέφωνο τον άνθρωπο που μου έμαθε την Dolly Parton, να της πω τα δυσάρεστα, αφού κάθε χρόνο στα γενέθλιά της έκανε τούρτα με τη φωτογραφία της Dolly Parton στην ανάλογη ηλικία. Τα 29 έκλεινε; Η 29χρονη Dolly Parton στην τούρτα. Τα 30; Η 30χρονη Dolly στην τούρτα. Γιατί ένας άνθρωπος να πάθει τέτοια εμμονή με μια καλλιτέχνιδα;

Η Dolly ήταν πολύ παραπάνω από καλλιτέχνιδα. Ήταν θρύλος ως άνθρωπος. Χαίρομαι, δηλαδή, που μάθαμε τα τραγούδια της, γιατί είναι εκπληκτικά, αλλά κυρίως χαίρομαι που η καριέρα της ως τραγουδίστριας μάς γνώρισε το άτομο που ήταν η Dolly Parton.

Για αρχή, έγραψε ένα κομμάτι για άλλη γυναίκα, αντίζηλο, για να την παρακαλέσει να μην πάρει τον άντρα της, εξυμνώντας την ομορφιά της. ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ; Αυτό, ίσως να έλεγε κανείς ότι δείχνει μια “απαλή” πλευρά, που φανερώνει έναν άνθρωπο που τον πατάνε. Αμ δε!

Όταν έγραψε τον ογκόλιθο που λέγεται “I will always love you”, ο Elvis Presley θέλησε να το ηχογραφήσει παίρνοντας 50% απ’ τα δικαιώματα του κομματιού. Αυτό το 1974. Τότε η Dolly ήταν γνωστή, αλλά κυρίως στον κόσμο που άκουγε country, δεν είχε πικάρει ακόμα η φήμη της. Και της ζητάει ο απόλυτος παγκόσμιος σταρ να τραγουδήσει το τραγούδι της. Και η Ντολάρα ήξερε ότι το κομμάτι αυτό είναι χρυσωρυχείο και δεν του το ‘δωσε.

Έπρεπε να περάσει κοντά μια 20ετία και να το πει η Whitney Houston για να τα σαρώσει όλα και να της αποδώσει έναν σκασμό λεφτά για την υπόλοιπη ζωή της. Αλλά άξιζε, και εκείνη είχε την ωριμότητα να το δει, παρόλο που χοροπηδούσε η ύπαρξή της, όταν έμαθε ότι ο Elvis ήθελε να τραγουδήσει το τραγούδι της. Ήξερε πότε να πει όχι. Πολύ σοβαρή επιχειρηματική κίνηση.

Πολλά από τα χρήματα που έβγαζε από την επιχειρηματική της δραστηριότητα -και απ’ τη μουσική και από το δικό της theme park που λέγεται DOLLYWOOD (τι ονοματάρα Θεέ μου)- τα έδινε σε βιβλία για παιδιά, σε επιστημονική έρευνα, σε πληγέντες ανθρώπους από φυσικές καταστροφές, σε υποτροφίες.

Δηλαδή, αυτή που έγραψε τον ύμνο “9 to 5” (για το πόσο δύσκολα βγαίνει το έρμο το μεροκάματο) δεν ξέχασε πώς είναι να ζεις με χαμηλό εισόδημα και προσπαθούσε να βοηθάει τους υπόλοιπους που δεν κατάφεραν να γίνουν country pop star και να βγάζουν εκατομμύρια.

Όταν παρατήρησα παραπάνω την Dolly Parton, με τις κομματάρες που έχει γράψει και την επιχειρηματική καριέρα που είχε, να είναι τόσο απενοχοποιημένα bimbo, με την ξανθιά μαλλάρα της και τα τεράστια νύχια της και όλη της την drag εμφάνιση, κάτι απενοχοποιήθηκε και μέσα μου. Ένιωσα ότι, όπως η Dolly, δεν χρωστάω ούτε εγώ, καμία σοβαροφάνεια σε κανέναν, για να κάνω τη δουλειά μου και να με παίρνουν στα σοβαρά. Αυτό νιώσαμε όλα τα queer άτομα που λατρέψαμε παραπάνω την Dolly. Την απενοχοποίηση του φανταχτερού.

Και ποιος να πει τι στην Dolly Parton; Η γυναίκα βγήκε και είπε ότι έγραψε το ίδιο βράδυ το “I will always love you” και το “Jolene”. Και μετά το πήρε πίσω και είπε ότι “ντάξει όχι και το ίδιο βράδυ, σίγουρα σε μικρό χρονικό διάστημα το ένα από το άλλο”. Masterclass μάρκετινγκ, αν θέλετε τη γνώμη μου. Τώρα όλος ο κόσμος πιστεύει ότι γράφτηκαν το ίδιο βράδυ. Η Dolly ήταν τζίνιους. Ήξερε, μέσα στο μεγαλείο αυτών που όντως έκανε, να πουλάει και λίγο σαλτσούλα, για την τσαχπινιά, για τη φάση.

Άλλο παράδειγμα, κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες μια συνέντευξη που είχε δώσει στον Jimmy Fallon και λέει ότι στον δίσκο του “9 to5”, γράφει στα credits “Nails By: Dolly Parton”, γιατί όντως χτυπούσε τα νύχια της για να κρατάει ρυθμό όταν ηχογραφούσε τον δίσκο. Σας λέω αλήθεια, έφαγα τον τόπο στο ίντερνετ να βρω πού στο καλό γράφει “Nails By: Dolly Parton”στον δίσκο που έχει το “9 to 5”, δεν το βρήκα πουθενά. Δε με νοιάζει πια καν αν υπάρχει στ’ αλήθεια, εκτιμώ μόνο που ειπώθηκε. Ίσως να μην γράφτηκε ποτέ αυτό το credit στην πραγματικότητα.

Ίσως βέβαια κι εγώ να μην ξύπνησα την κοπέλα που μου κάνει τα νύχια στις 12 το βράδυ για να κλείσω ραντεβού για νύχια με την Dolly Parton.

Αντίο Dolly, σ’ ευχαριστώ που με έμαθες να είμαι ακομπλεξάριστα ξανθιά με νύχια στα σοβαρά μου περιβάλλοντα.