Η Maricarmen δεν έφυγε ποτέ από το σπίτι της 

Η Maricarmen Abascal δεν ήταν πολιτικό πρόσωπο, ούτε ακτιβίστρια, ήταν μια συνταξιούχος γραμματέας που ήθελε να συνεχίσει να ζει στο σπίτι της στο Ρετίρο της Μαδρίτης. Έζησε μια κανονική ζωή, κοντά στους γονείς της και τον αδελφό της, κι από τότε που τους έχασε κι αυτούς, πριν περίπου 20 χρόνια, ζούσε μόνη στο σπίτι της, παρέα με τις φωτογραφίες τους και συντροφιά με τη γειτονιά της και την καθημερινότητά της. Τίποτα δεν έδειχνε ότι ήταν προορισμένη να γίνει σύμβολο και ηρωίδα για πολλούς, το κίνητρο για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να κατεβούν στους δρόμους σε όλη τη χώρα για να βγάλουν από μέσα τους την απόγνωση και τον θυμό τους για αυτό που τους τρώει τη ζωή κάθε μήνα.

Στεγαστική κρίση το λέμε σε όλες τις οικονομικές/κοινωνικές μελέτες, στα άρθρα μας και στα επιστημονικά συνέδρια όπου παρατηρούμε τις τεράστιες αυξήσεις στα ενοίκια και στις αξίες των ακινήτων και μαζί την αδυναμία των ανθρώπων να ανταποκριθούν στα έξοδα στέγασης, σίτισης, ενέργειας, στα αυτονόητα δηλαδή για μια αξιοπρεπή ζωή.

Το 44,3% των ατόμων 26–34 ετών ζει με τους γονείς του και οι μισοί δήλωσαν ότι ο βασικός λόγος είναι πως δεν μπορούν να αγοράσουν ή να νοικιάσουν κατοικία.

Όταν λοιπόν, στις 23.09 μετά από αστυνομική επιχείρηση για να εκτελεστεί έξωση, την έβγαλαν έξω από το σπίτι της με φορείο και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, εκατοντάδες άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί, διαμαρτυρόμενοι για την έξωση, φωνάζοντας “Maricarmen δεν είσαι μόνη” και “Είμαστε όλοι Maricarmen”. Η στεγαστική κρίση είχε πια πρόσωπο, το δικό της. Σε λίγες ώρες άρχισαν οι τεράστιες διαδηλώσεις, η κατάληψη της πλατείας Puerta del Sol, και μια μαζική έκφραση του “ως εδώ”, που έκαναν τον Ισπανό πρωθυπουργό να φέρει άρον άρον νόμο που -μεταξύ άλλων- θα παγώνει τις εξώσεις, ο οποίος δεν στηρίχτηκε από την αντιπολίτευση κι έτσι ο Sánchez  αναγκάστηκε  να επισπεύσει τις εκλογές που ήταν προγραμματισμένες για τον επόμενο χρόνο, για τις 29.11.

Για να τα βάζουμε σε μια σειρά με αριθμούς: η Τράπεζα της Ισπανίας εκτιμά ότι στη χώρα υπάρχει έλλειμμα 700.000 κατοικιών και ότι οι τιμές τους έχουν αυξηθεί κατά 12,2% μέσα στον τελευταίο χρόνο. Ενδεικτικά σύμφωνα με την πλατφόρμα ακινήτων “Idealista”, η Βαρκελώνη και η Μαδρίτη είναι οι πιο ακριβές πόλεις της Ισπανίας για ενοικίαση κατοικίας, με €23,80/τετραγωνικό μέτρο και €22,70/τετραγωνικό μέτρο, αντίστοιχα. Τo Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ισπανίας λέει ότι το 7,6% των ατόμων ηλικίας 16+ αναζήτησαν κατοικία χωρίς τελικά να αλλάξουν κατοικία και, από αυτούς, το 67,2% ανέφερε την υπερβολική τιμή ως βασικό εμπόδιο. Για τους νέους, η εικόνα είναι ακόμα χειρότερη: το 44,3% των ατόμων 26–34 ετών ζει με τους γονείς του, ενώ σχεδόν οι μισοί από αυτούς (47,3%) δήλωσαν ότι ο βασικός λόγος είναι πως δεν μπορούν να αγοράσουν ή να νοικιάσουν κατοικία.

Η Maricarmen Abascal ταλαιπωρήθηκε σωματικά και ψυχικά, πάλεψε πολύ για το σπίτι της τα τελευταία 7 χρόνια, με νέους ιδιοκτήτες, με μεγάλες επενδυτικές και με δικαστές.

Αυτά ζούμε στην Ισπανία, την Ελλάδα, την Ιταλία, σε όλη την Ευρώπη. Είναι τα ίδια που απελευθέρωσαν τα συναισθήματα αλληλεγγύης, συμπάθειας, εγγύτητας προς αυτή την ηλικιωμένη κυρία.

Η Maricarmen Abascal, 87 ετών, με μειωμένη κινητικότητα και αναπηρία 50%, που τα τελευταία 71 χρόνια ζούσε στο ίδιο διαμέρισμα, πέθανε χθες το βράδυ στο νοσοκομείο, πριν προλάβει να επιστρέψει πανηγυρικά στο σπίτι της, μετά από τη συμφωνία που αναιρούσε την έξωση. Ταλαιπωρήθηκε σωματικά και ψυχικά, πάλεψε πολύ για το σπίτι της τα τελευταία 7 χρόνια, με νέους ιδιοκτήτες, με μεγάλες επενδυτικές και με δικαστές. Πρόλαβε να καταλάβει τις τελευταίες δύο εβδομάδες ότι τελικά δεν πάλευε μόνο για τον εαυτό της αλλά και για όλους μας, κι ακόμα σπουδαιότερο είναι ότι πρόβαλε τουλάχιστον να νιώσει ότι δεν ήταν μόνη. Η ιστορία της είναι το σημείο καμπής, υπάρχει το πριν και το μετά την έξωσή της, μόνο που -όπως λένε σήμερα σε επιστολή τους οι συγγενείς της- “το κόστος για να φτάσουμε εδώ ήταν πολύ υψηλό”. Εκείνη πλήρωσε το κόστος για όλους μας, εμείς τώρα πώς να παρακούσουμε την τελευταία της επιθυμία “πολεμήστε, συνεχίστε να αγωνίζεστε για αυτό που είναι δικό σας”;