Mondo, say flour..

1. Χθες, ο Εμμανουήλ Καραλής έκανε νέο πανελλήνιο ρεκόρ στο Diamond League, περνώντας με την πρώτη του προσπάθεια πάνω από τα 6,20, αναγκάζοντας τον συνήθως άνετο Duplantis να περάσει τα 6,25 για να τον κερδίσει.
2. Ο Καραλής είναι ο αθλητής που ονειρευόταν πάντα να γίνει και πλέον μετράμε αντίστροφα για μια έκρηξη πια. Τικ. Τακ.
3. Η Πηνελόπη Γκιώνη σχολιάζει το κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε για “ατυχία” του Μανόλο, που βρίσκεται στην εποχή του Duplantis, έναν αθλητή φαινόμενο, τον οποίο πλέον αναγκάζει να ξεβολεύεται.

Διαβάζω συχνά πως ο Εμμανουήλ Καραλής είναι άτυχος επειδή, λέει, μπροστά του βρίσκει συνέχεια τον Mondo Duplantis. Και πράγματι, όποια επιτυχία του Καραλή κι αν ψάξεις θα βρεις δίπλα του τον Mondo. Ακόμη κι αν πάμε 11 χρόνια πίσω, στην πρώτη μεγάλη στιγμή της καριέρας του Καραλή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ18 στο Κάλι. Χάλκινο ο Καραλής και δίπλα του; Ο Duplantis, με το χρυσό. Δυο παιδάκια δίπλα-δίπλα, που πιθανότατα δεν φαντάζονταν πως η υπόλοιπη ζωή τους θα συνεχιστεί ακριβώς έτσι.

Και, αναρωτιέμαι, είναι άτυχος ο Μανόλο που αγωνίζεται στην ίδια εποχή με τον Duplantis;

Είναι ατυχία να είσαι ο δεύτερος καλύτερος όλων των εποχών και μπροστά σου να έχεις μόνο ένα τέρας της φύσης; Είναι ατυχία να είσαι ικανός να αγχώνεις, να πιέζεις, να τσαντίζεις τον καλύτερο στην ιστορία του αγωνίσματος; Γιατί, κακά τα ψέματα, την είδαμε όλοι την τσαντίλα του Duplantis στον τελευταίο τους αγώνα στη Ζυρίχη. Μας ρώτησε “Who the f*ck you think I am?” αφού πέρασε τα 6.25μ. Mondo, φυσικά και ξέρουμε ποιος είσαι απλά δεν καταλαβαίνουμε την έκρηξή σου. Πρωτοφανές για τον πάντα χαλαρό Mondo, δεν νομίζετε;

Είναι ατυχία, λοιπόν, να αναγκάζεις τον κορυφαίο επικοντιστή που έχει υπάρξει ποτέ να ανεβάσει τον πήχη κι άλλο, κι άλλο, και πιο πολύ, ώστε να διασφαλίσει ότι θα σε νικήσει; Είναι ατυχία να νιώθει την ανάσα σου στον σβέρκο του; Το γράφω και γελάω, δεν ξέρετε τι θα έδινα για να μπω έστω και για λίγα δευτερόλεπτα στο μυαλό του Mondo τη στιγμή που ο Μανόλο έκανε το 6.20μ αλλά και όταν έκανε τη δεύτερη προσπάθειά του στα 6.32μ. Τι αλματάρα!

Ο Καραλής είναι ο αθλητής που ονειρευόταν πάντα να γίνει. Σκληρή δουλειά, ταλέντο, αυτοπεποίθηση, φοβερή ομάδα. Εκρηκτικός συνδυασμός. Και μετράμε αντίστροφα για μια έκρηξη πια. Τικ. Τακ. Δεν γίνεται, θα μηδενίσει το χρονόμετρο. Είναι ατυχία το να έχεις στα χέρια σου τέτοια βόμβα;

Μην παρεξηγηθώ, ο Duplantis είναι φαινόμενο δεν υπάρχουν αυτά που έχει κάνει. Και δεν μιλάω μόνο για το επί κοντώ. Παίζει να είναι ο πρώτος αθλητής στην ιστορία που μέσα στην ίδια σεζόν έχει κάνει τριήμερο γλέντι γάμου, μήνα του μέλιτος, διακοπές, έχει βγάλει single, έχει κάνει βίντεο κλιπ για το single και είχε και έναν πολύ μικρό τραυματισμό ενώ παράλληλα συνεχίζει να σαρώνει τα πάντα. Μιλάμε για σοβαρό multitasking, όλα τα ταλέντα πάνω του πήγαν; Respect. Είναι τέρας, δεν το συζητάμε. Απλά σκέφτομαι μήπως αυτή η σχεδόν τρομακτική πορεία του δημιούργησε και ένα ακόμη τέρας;

Γιατί, πράγματι, είναι κρίμα να είσαι τόσο καλός όσο ο Καραλής και να μην παίρνεις χρυσά. Όλο αυτό το κυνήγι, αυτό το “γαμώτο” κάθε φορά, αυτό το ανεκπλήρωτο όνειρο, κάποια στιγμή μπορεί να σε οδηγήσουν στην τρέλα. Ή… στο να γίνεις κι εσύ ένα τέρας, πεινασμένο όσο δεν πάει, και να έχεις κι εσύ τη δική σου, ξεχωριστή θέση στην ιστορία;

Διότι, ξέρετε, η κόντρα είναι αυτό που τρέφει τέτοιους ανθρώπους. Η κόντρα, το κυνήγι, το να έχεις μπροστά σου τον καλύτερο και να σκέφτεσαι “Σήμερα θα τον νικήσω”. Φαντάζεστε τι σημαίνει να τολμάς να κάνεις τέτοια σκέψη; Η κινητήριος δύναμή του Καραλή είναι αυτή η σκέψη. Μπορεί να μην τα κρίνω εντελώς αντικειμενικά αλλά έχοντας παρακολουθήσει όλη την πορεία του Μανόλο, δεν τον θεωρώ άτυχο σήμερα. Είναι μεγάλη υπόθεση να ευχαριστιέσαι τη ζωή σου.

Βέβαια, εκεί που την ευχαριστιέται πετάγεται ο Duplantis, τσουπ σαν την τσουκνίδα.

Τέλος, όμως, δεν βάζω άλλες φιτιλιές γιατί οι δυο τους είναι όντως φίλοι. Μέσα στον αγώνα δεν θα τους δει ποτέ να μην μιλιούνται, αντιθέτως πέφτει πολύ μπίρι-μπίρι κι αγκαλιά. Ίσως πέσει και κανένα γαλλικό μεταξύ τους αλλά θα είναι σε φιλικό πλαίσιο οπότε δεν μετράει. Ανυπομονώ βέβαια να δω τον Mondo να αγκαλιάζει τον Μανόλο όταν επιτέλους θα έχει βγει το όνειρο αληθινό. Έχω φανταστεί ήδη τη στιγμή, ο Μανόλο λογικά τη βλέπει στον ύπνο του κάθε βράδυ. Θα είναι η πιο πετυχημένη “trust the process” ιστορία.

Τώρα, αν εντελώς τυχαία αυτό το κείμενο έχει πέσει μπροστά στον Mondo Duplantis και το διαβάζει (ναι με translate, σιγά το δύσκολο) θα ήθελα να τον διαβεβαιώσω πως τον συμπαθούμε στην Ελλάδα, τον θαυμάζουμε και περιμένουμε να έρθει και για κανέναν αγώνα εδώ όχι μόνο για τα νησιά και τη χωριάτικη.

Αλλά θα ήθελα να του ζητήσω και μια χάρη. Αυτό θα το κάνω στα αγγλικά για να σιγουρευτώ πως θα το καταλάβει: Mondo, say flour… From Greece, with love.