Γίνεται Μουντιάλ χωρίς άλμπουμ της Panini; 

Τα άλμπουμ της Panini για το Μουντιάλ ένιωθα ότι ήταν σημαντικότερα και από την ίδια τη διοργάνωση όταν ήμουν παιδί. Διαβάζοντας, μάλιστα, ένα σχετικό θέμα του “AP”, καταλαβαίνω ότι όχι απλά δεν είμαι ο μόνος, αλλά είναι μια “τάση” που μάλλον με τα χρόνια εξελίσσεται. “Για πολλά παιδιά, η ολοκλήρωση του άλμπουμ αποτελεί στόχο ακόμη πιο σημαντικό από την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την εθνική τους ομάδα” γράφει το “AP”.

Ας κάνω όμως ένα βήμα πίσω, για όσους δεν γνωρίζουν σε τι αναφέρομαι: η Panini βγάζει σε πολλές μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις, γυναικών ή ανδρών, άλμπουμ που διατίθενται στα περίπτερα και, ξεχωριστά, πωλούνται φακελάκια με αυτοκόλλητα. Δεν ξέρεις φυσικά τι θα περιλαμβάνει το κάθε φακελάκι. Κάθε ομάδα έχει το δικό της δισέλιδο στο άλμπουμ και τους παίκτες που απαρτίζουν το ρόστερ της, με το ονοματεπώνυμο του καθενός να βρίσκεται στις αρχικά κενές θέσεις. Όσο έπαιρνες φακελάκια, συμπλήρωνες το άλμπουμ και σταδιακά αυτό γέμιζε με τις φωτογραφίες των παικτών, το σήμα της κάθε ομοσπονδίας και την ομαδική φωτογραφία των παικτών.

Η Panini ιδρύθηκε το 1961 στην Μοντένα της Ιταλίας από τους αδελφούς Panini και το πρώτο επίσημο άλμπουμ κυκλοφόρησε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1960 στο Μεξικό. Το φετινό άλμπουμ, λόγω της αύξησης των ομάδων σε 48, θα έχει 112 σελίδες με 980 αυτοκόλλητα, 310 περισσότερα από το Μουντιάλ του 2022. Το 1970, με 16 ομάδες στη διοργάνωση, τα αυτοκόλλητα ήταν περίπου 271.

Στο φετινό Μουντιάλ ειδικά, που οι ομάδες είναι 48 δεν μπορώ καν να φανταστώ πόσα διπλά και τριπλά θα τυχαίνουν

Για το 2026, η εταιρεία εκτιμά έσοδα περίπου $1,4 δισ., χάρη κυρίως στο Μουντιάλ και τις συλλεκτικές σειρές της.  Σε χρονιές χωρίς Μουντιάλ, τα έσοδα του ομίλου υπολογίζονται γύρω στα $600 εκατ., κυρίως από κόμικς, περιοδικά και συλλεκτικά προϊόντα.

Στην Ελλάδα ένα φακελάκι με 7 αυτοκόλλητα κοστίζει €1,30. Ένα κουτί με 50 φακελάκια, δηλαδή 350 αυτοκόλλητα, €65. Ένα κουτί με 100, €130. Για το φετινό Μουντιάλ, αν δεν υπήρχαν ποτέ διπλά αυτοκόλλητα θα χρειάζονταν 140 φακελάκια, δηλαδή περίπου €182. Το πραγματικό κόστος, βέβαια, είναι πολύ μεγαλύτερο αφού διπλά αυτοκόλλητα είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν.

Εξάλλου, κάθε φορά που λείπει ένας παίκτης για να συμπληρωθούν οι σελίδες μιας ομάδας, είναι “νόμος” το να σου τυχαίνουν όλοι οι άλλοι επί όσες φορές χρειαστούν για να σε γονατίσει αυτή η ψυχοφθόρα διαδικασία. Στο φετινό Μουντιάλ των ανδρών, ειδικά, που οι ομάδες είναι 48 και θα είναι το ιστορικά μεγαλύτερο άλμπουμ της Panini, δεν μπορώ καν να φανταστώ πόσα διπλά και τριπλά θα τυχαίνουν, και πάντα “γύρω” από τους παίκτες που σε ενδιαφέρουν.

Βέβαια η Panini αναφέρει ότι δεν υπάρχουν “σπάνια” αυτοκόλλητα και ότι όλα εμφανίζονται με την ίδια συχνότητα. Ο ανήλικος Βίκτωρας διαφωνεί σίγουρα.

Το ίδιο και ο καθηγητής Μαθηματικών, Sebastião de Amorim του Πανεπιστημίου της Καμπίνας, που λέει όχι μόνο ότι  αυτό ισχύει, αλλά και ότι το γεγονός πως ορισμένα αυτοκόλλητα είναι δύσκολο να βρεθούν είναι μέρος αυτού που κάνει τη συλλογή τους τόσο ελκυστική.

Το πρώτο μου άλμπουμ για το Μουντιάλ ήταν αυτό του 2002. Το Μουντιάλ που κατέκτησε η θρυλική Βραζιλία των Ronaldo, Roberto Carlos, Ronaldinho, Rivaldo, Cafu, Dida. Τότε εγώ ήμουν 7 ετών και προσπαθούσα να εντοπίσω τους παίκτες που γνώριζα. Θυμάμαι την έκπληξή μου όταν στα χέρια μου έπεσε ο τιτάνας Rónald Gómez του ΟΦΗ και της Κόστα Ρίκα, ένας από τους μεγαλύτερους γκολτζήδες των ελληνικών γηπέδων τότε. Ήταν και η τελευταία του χρονιά στην Ελλάδα.

Σε άλλες σελίδες υπήρχαν οι “δικοί μου”, αυτοί που έπαιζαν στον Παναθηναϊκό δηλαδή: René Henriksen στην Εθνική Δανίας (στην ομάδα της Δανίας ήταν και ο Mikaelsen, αλλά δεν υπήρχε το αυτοκόλλητό του στο άλμπουμ), Emmanuel Olisadebe -ο Μανωλάκης-  στην Εθνική Πολωνίας και οι Daniel Šarić, Robert Jarni και Goran Vlaović στην Κροατία.

Θυμάμαι μου έλειπαν λίγα αυτοκόλλητα για να συμπληρώσω το συγκεκριμένο άλμπουμ, οπότε ήρθε σε επικοινωνία ο μπαμπάς μου με την Panini, επειδή σου έδινε τη δυνατότητα η εταιρεία να σου στείλει μέχρι έναν συγκεκριμένο αριθμό. Δεν το συμπλήρωσα, αλλά σε αυτό και στο Μουντιάλ του 2006 έφτασα αρκετά κοντά. Το μόνο που είχα συμπληρώσει ήταν του Euro 2004, προφητικό ίσως για την Εθνική Ελλάδας που το κατέκτησε τότε. Μπορεί και όχι, προχωράμε.

Τα άλμπουμ, κυρίως το Mundial, που τα μάζευα κατά βάση το καλοκαίρι, ήταν πολύ ξεχωριστά για την παιδική μου ηλικία. Η συλλογή των αυτοκόλλητων, ήταν μια συνήθεια την οποία είχα συνδυάσει με την περίοδο που το σχολείο είχε κλείσει (ή πλησίαζε τέλος πάντων αυτή η δοξασμένη εποχή), με τα παγωτά από το περίπτερο και με την αγωνία για το τι θα έχει το φακελάκι μέσα. Ή θυμάμαι, όταν πολλές φορές είχα πάρει το άλμπουμ όσο είχα σχολείο, που γύριζα σπίτι και με έκπληξη έβλεπα αφημένα φακελάκια στο τραπέζι του σαλονιού ή της κουζίνας. Αυτό συνέβαινε τις Παρασκευές, αν δεν κάνω λάθος, με κάποιες εξαιρέσεις.

Θυμάμαι φυσικά και τα αναμενόμενα “νεύρα” όταν άνοιγα τα συνήθως 10 φακελάκια που μου αγόραζαν οι γονείς μου και δεν έβρισκα κανένα αυτοκόλλητο που να συμπληρώνει κάποιο κενό στο άλμπουμ μου. Νεύρα, επίσης, όταν κολλούσα ένα χαρτάκι στραβά. Νεύρα όταν το έβαζα σε λάθος θέση. Το πιο χαρακτηριστικό, που μου πήρε ώρες να το καταλάβω, δεν προέρχεται από κάποιο άλμπουμ για το Μουντιάλ, αλλά από ένα για το Champions League και αξίζει να το μοιραστώ.

Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας είχε δύο παίκτες στο ρόστερ της που είναι δίδυμοι, τον Aleksey και τον Vasily Berezutskiy. Είναι ίδιοι. Κρατούσα λοιπόν στα χέρια μου ένα χαρτάκι του ενός (ας πούμε του Aleksey). Είχα ήδη κολλήσει αυτό του Vasily. Oπότε, κοιτώντας μετά το δισέλιδο της Ρωσίας, με τους δύο ολόιδιους παίκτες, νόμιζα ότι έχω κάνει κάποιο λάθος. Αποτέλεσμα ήταν να ξεκολλήσω το αυτοκόλλητο του Aleksey. Μετά από λίγο, η αλήθεια ξεδιαλύθηκε μπροστά μου και ταπεινωμένος κόλλησα ξανά τον συμπαθή αμυντικό της ΤΣΣΚΑ και της Εθνικής Ρωσίας εκεί που έπρεπε. Εκεί, δηλαδή, που ήταν κολλημένος εξαρχής.

Δεν είναι τόσο περίπλοκο θέμα όσο ακούγεται στην πραγματικότητα, αφού υπήρχαν τα μικρά τους ονόματα, απλώς για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχουν δύο Berezutskiy και μάλιστα δίδυμοι, στην ίδια θέση (στόπερ) και στην ίδια ομάδα. Για μια στιγμή πίστεψα επίσης ότι έχει κάνει λάθος η Panini. Πολύ συχνά γίνονταν μπερδέματα πολύ πιο απλά από αυτό. Ειδικά αν έπαιρνα κούτα που είχε 50 φακελάκια, το μυαλό κολλούσε και τα λάθη ήταν μέρος της διαδικασίας.

Αν και το συγκεκριμένο “σπορ” το έχω κόψει, κάθε φορά που πέφτω πάνω στα κρατημένα μου άλμπουμ ή που διαβάζω κάποιο σχετικό θέμα, η νοσταλγία είναι πολύ μεγάλη και πιάνω τον εαυτό μου να θέλω να το ξαναρχίσω. Μετά βέβαια θυμάμαι πόσο ακριβό σπορ είναι και ηρεμώ.

Δεν υπάρχει περίπτωση, ας πούμε, να δεις πανηγυρισμούς και να μην είναι όλοι και όλες με τα κινητά στα χέρια.

Δεν είμαι εγώ η εξαίρεση που ενθουσιάζεται με αυτά. Στη Νότια Αμερική, όπως λέει το “AP”, που μάλλον το έχουν πάει ένα βήμα παραπέρα, η ανταλλαγή αυτοκόλλητων θεωρείται ακόμα σημαντικότερη από την ίδια τη συλλογή τους. Μάλιστα, οι άνθρωποι συναντιούνται σε πλατείες, στους δρόμους, σε διάφορα κεντρικά σημεία και απλώνουν τα άλμπουμ και τα αυτοκόλλητά τους λες και θα παίξουν “εδώ παπάς εκεί παπάς”.

Είναι ίσως από τις λίγες “παιδικές” συνήθειες που αφορούν στο ποδόσφαιρο και είναι αποσυνδεδεμένες, με έναν τρόπο, από την “ψηφιοποίηση” του ποδοσφαίρου. Δεν υπάρχει περίπτωση, ας πούμε, να δεις πανηγυρισμούς και να μην είναι όλοι και όλες με τα κινητά στα χέρια. Η μπάλα από την πλατεία και τους δρόμους μεταφέρεται σε κινητά και κονσόλες. Όχι μόνο γιατί τα κινητά είναι δεύτερη φύση των παιδιών, αλλά γιατί ο χώρος, το πράσινο, όλα, λιγοστεύουν. Και ταυτόχρονα, τα εισιτήρια έχουν ακριβύνει τόσο πολύ, που η τηλεόραση και το YouTube είναι πλέον το μόνο καταφύγιο για να θυμηθείς πώς παίζεται το άθλημα.

Γι’ αυτό και τα μικρά αυτοκόλλητα που με ευλάβεια και χειρουργική ακρίβεια τοποθετούνται σε αυτά τα άλμπουμ, θα είναι μια υπενθύμιση για το πόσο όμορφο μπορεί να γίνει το ποδόσφαιρο μέσα από τέτοιες “χαζές” συνήθειες.