Ζούμε σε μια εποχή που ζητά από τους pop stars κάτι πολύ συγκεκριμένο: να γίνονται άμεσα κατανοητοί. Παράλληλα, πρέπει να δείχνουν πόσο καλά καταλαβαίνουν εμάς, το κοινό τους, και μάλιστα εδώ και τώρα.
Θέλουμε δηλαδή να σκεφτούμε: “καλά, πόσο για μένα μιλάει αυτό που έγραψε; πώς κατάλαβε αυτό που ζω;”. Χωρίς όμως απαραίτητα να τους δίνουμε τον χώρο να γράψουν κάτι που μιλά πρωτίστως για αυτό που ζουν εκείνοι.
Με αυτή τη σκέψη, ξεκινά για μένα η συζήτηση γύρω από το “Kiss All The Time, Disco Occasionally”, τον τέταρτο δίσκο του Harry Styles που κυκλοφόρησε στις αρχές του Μάρτη από την Columbia – Sony Music.
Πριν μπω στην ανάλυση, ένα disclaimer: περνάω καλά ακούγοντας αυτό το άλμπουμ και όσο το ακούω, τόσο περισσότερο. Είναι αυτό που ονομάζουμε grower: μου αρέσει περισσότερο με την πάροδο του χρόνου.
Για μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα, αξίζει να δούμε και τι γράφτηκε. Οι πρώτες αντιδράσεις από διεθνή media ήταν μοιρασμένες: Pitchfork και Rolling Stone είδαν έναν Harry που απομακρύνεται από τα εύκολα hits(συμφωνώ) προς έναν πιο ατμοσφαιρικό και ώριμο ήχο (συμφωνώ), ενώ ο Guardian μίλησε για ένα αποτέλεσμα πιο ασαφές (χμμμμμ), που λειτουργεί περισσότερο ως mood παρά ως σύνολο τραγουδιών με άμεσο αντίκτυπο (ε και;). Στο ίδιο μήκος κύματος και οι απόψεις για τους στίχους, κάποιοι βλέπουν εξέλιξη, άλλοι αποστασιοποίηση.
Από την κυκλοφορία του πρώτου single, “Aperture”, και την ανακοίνωση του γενικού τίτλου, πολλοί είχαμε στο μυαλό μας κάτι πιο ξεκάθαρα ηλεκτρονικό.
Αφήνω τώρα τους “ειδικούς”. Γιατί κάπου εδώ η συζήτηση, για μένα, παύει να ασχολείται με το αν ο δίσκος αξίζει τον χρόνο μας ή όχι. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν, δεν τα θεωρώ αδυναμίες. Στο μυαλό μου είναι επιλογές.
Ένα μέρος του διχασμού ξεκινά από κάτι πολύ απλό: περιμέναμε κάτι άλλο. Από την κυκλοφορία του πρώτου single, “Aperture”, και την ανακοίνωση του γενικού τίτλου, πολλοί είχαμε στο μυαλό μας κάτι πιο ξεκάθαρα ηλεκτρονικό, κάτι κοντά στην ενέργεια των clubs, ίσως και των dancefloors του Βερολίνου.
Εν μέρει καταλαβαίνω αυτή την προσμονή, ίσως και την απογοήτευση κάποιων όταν αυτό δεν συνέβη. Ταυτόχρονα, μου φαίνεται όμως κάπως μη ρεαλιστικό: να περιμένουμε από έναν τέτοιον καλλιτέχνη να παραδώσει ένα καθαρόαιμο house ή techno album. Το context εδώ έχει σημασία.
Γιατί αυτό που πιστεύω πως πετυχαίνει τελικά ο Harry Styles δεν είναι μια απότομη ρήξη, αλλά μια ισορροπημένη μετατόπιση. Και αυτή εμπεριέχει ένα ρίσκο που, προσωπικά, εκτιμώ. Ρισκάρει μεν να μην ανταμειφθεί στο “εδώ και τώρα” της μουσικής βιομηχανίας, θέτει δε τα θεμέλια για μια καριέρα που θα έχει διάρκεια στον χρόνο.
Δεν πρόκειται απλώς για “δανεισμό”, αλλά για μια προσπάθεια κατανόησης και επανατοποθέτησης αυτών των αναφορών μέσα από τη δική του οπτική.
Ένα από τα στοιχεία που εκτίμησα περισσότερο είναι ο τρόπος που ο Harry Styles δουλεύει με τις επιρροές του. Σε μια εποχή που μεγάλο μέρος της pop βασίζεται στο sampling (=χρήση ενός σημείου από ένα παλιότερο τραγούδι) ή στο interpolation (=αναδημιουργία ενός γνωστού μουσικού μοτίβου χωρίς τη χρήση της original ηχογράφησης), η προσέγγισή του μοιάζει διαφορετική.
Δεν πρόκειται απλώς για “δανεισμό”, αλλά για μια προσπάθεια κατανόησης και επανατοποθέτησης αυτών των αναφορών μέσα από τη δική του οπτική. Περισσότερο σαν φόρο τιμής στα ακούσματα που τον διαμόρφωσαν, παρά σαν εργαλείο για άμεσο εντυπωσιασμό.
Είχα αρχικά την πρόθεση να σταθώ σε συγκεκριμένες στιγμές του δίσκου και να τις αναλύσω. Στη συνέχεια σκέφτηκα ότι αυτό θα αφαιρούσε από την ίδια την εμπειρία της ανακάλυψης. Αυτό είναι τελικά και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του: ότι δεν ζητά να τον καταλάβεις άμεσα, αλλά να τον ανακαλύψεις.
Γιατί δεν είναι ένας δίσκος που σε συναντά εκείνη τη στιγμή που κυκλοφορεί. Είναι ένας δίσκος που περιμένει να τον συναντήσεις εσύ.
Μιλώντας στον Zane Lowe για το “Carla’s Song”, ο Harry περιγράφει τη χαρά που ένιωσε βλέποντας ένα κοντινό του άτομο να ανακαλύπτει για πρώτη φορά τη μουσική των Simon & Garfunkel. Κάπου εκεί μου γίνεται ξεκάθαρο ότι αυτό ακριβώς προσπαθεί να αναπαραγάγει μέσα από αυτό το άλμπουμ: την εμπειρία της πρώτης, ουσιαστικής ανακάλυψης μέσω της τέχνης του τραγουδιού.
Αυτή η εμπειρία, να βρίσκεις κάτι τη σωστή στιγμή της ζωής σου και να αλλάζει τον τρόπο που ακούς, μοιάζει να είναι και το κλειδί για να προσεγγίσεις αυτό το άλμπουμ. Όχι ως κάτι που σου εξηγείται από την πρώτη ακρόαση, αλλά ως κάτι που ξεδιπλώνεται σταδιακά.
Ίσως γι’ αυτό δεν λειτουργεί για όλους με τον ίδιο τρόπο. Γιατί δεν είναι ένας δίσκος που σε συναντά εκείνη τη στιγμή που κυκλοφορεί. Είναι ένας δίσκος που περιμένει να τον συναντήσεις εσύ.
Γιατί Υπάρχουμε
