Γιατί Υπάρχουμε
ForYourInformation:
Τα ξημερώματα, έγινε το release του νέου single του Harry Styles “Aperture” (από το επερχόμενο άλμπουμ του “Kiss All The Time. Disco, Occasionally”) και, όπως είναι λογικό, δεν πέρασε απαρατήρητο. Σήμερα, στα γραφεία του fyi.news, ήταν αυτό που μονοπώλησε τη συζήτηση και αποτέλεσε την αφορμή για αυτό το editorial, στο οποίο δύο διαφορετικές γενιές, μια GenZer και ένας millennial, ακούν το ίδιο release και καταγράφουν τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις μικρές τους ενστάσεις.
Ναι, έμεινα χθες ξύπνια μέχρι τις 2:00 για να ακούσω το Aperture το δευτερόλεπτο που έκανε drop, αφού μετά από 4 χρόνια, επιτέλους θα άκουγα νέα μουσική του Harry.
Αυτό μάλλον είναι ένα καλό σημείο για ένα disclaimer, αν δεν το έχετε καταλάβει ήδη: Εδώ δεν θα διαβάσετε μια ψυχρή άποψη για τον Harry Styles. Οι γραμμές αυτές έχουν γραφτεί από μια Directioner για πάντα. (Ναι, μπαμπά, it wasn’t just a phase).
Ήδη από τα aesthetics του cover του δίσκου και τα σχόλια όσων τυχερών ήταν σε κάποια πρώτη ακρόαση, είχα καταλάβει ότι πρόκειται για κάτι τελείως καινούργιο. Και πράγματι. Το Aperture είναι μια πολύ δυνατή επιστροφή του Harry, κάτι εντελώς διαφοροποιημένο από τη μέχρι τώρα μουσική του, αρκετά διερευνητικό αλλά και ώριμο.
Είναι κάτι εντελώς ξεχωριστό -προσωπικό και συλλογικό ταυτόχρονα- που σηματοδοτεί το πέρασμα του Harry σε ένα πιο intentional era.
Και μόνο ο τίτλος “Aperture”, το άνοιγμα στον φακό μιας φωτογραφικής μηχανής που αφήνει το φως να περάσει, σου δίνει την αίσθηση ότι πρόκειται για μια νέα προοπτική στη μουσική του. Στο Aperture πειραματίζεται συνδυάζοντας την pop ευαισθησία του με ηλεκτρονικά στοιχεία. Πρόκειται για έναν μάλλον synth-pop ήχο, χωρίς “βαριά” beat.
Το ένιωσα πολύ ατμοσφαιρικό, με μια σχεδόν κινηματογραφική αίσθηση. Ακούγοντάς το έκανα εικόνες από νυχτερινή βόλτα με το αυτοκίνητο σε μεγάλη πόλη, θαμπά φώτα, και αχνό καπνό· συνδυάζει απόλυτα τη γαλήνη και τον ενθουσιασμό του late night drive. Η ερμηνεία του Harry είναι ήρεμη και απλή, σαν να σου μιλάει σε σημεία, και αυτό είναι που το κάνει και τόσο comforting.
Δεν είμαι σίγουρη πώς νιώθω για τα λίγο περιορισμένα ποσοτικά lyrics, το μόνο σίγουρο είναι ότι τα λιγότερα λόγια συμπληρώνει και με το παραπάνω η περισσότερη ατμόσφαιρα. Δεν νιώθω ότι είναι radio-banger, ούτε απόλυτα “χορευτικό” με την κλασική έννοια. Είναι όμως κάτι εντελώς ξεχωριστό -προσωπικό και συλλογικό ταυτόχρονα- που σηματοδοτεί το πέρασμα του Harry σε ένα πιο intentional era, στο οποίο είναι unapologetic και λιγότερο προσιτός, αλλά πιο συνειδητοποιημένος από κάθε άλλη φορά.
Δεν βλέπω την ώρα να δω πού έχει οδηγήσει τον ήχο του αυτή η νέα διάθεση. Ανυπομονώ για το clip και ακόμα περισσότερο για τα υπόλοιπα κομμάτια. Fingers crossed να τα ακούσω και live.
Άκουσα το Aperture. Για άλλη μια φορά, νιώθω ότι είναι πολύ νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα. Δεν συμφωνώ με τη λογική που θέλει τους μουσικοκριτικούς να βαθμολογούν ένα μόνο τραγούδι, λες και μπορείς να καταλάβεις πραγματικά έναν δίσκο χωρίς να έχεις δει τον κόσμο που θα χτίσει γύρω του.
Παρ’ όλα αυτά, κάποιες πρώτες γραμμές είναι ήδη ορατές. Ο Harry Styles δείχνει να στρίβει πιο καθαρά προς electro-pop κατευθύνσεις, με αναφορές που μου φέρνουν στο μυαλό LCD Soundsystem και Jamie xx, ενώ κρατά ξανά δίπλα του τον Kid Harpoon, μια συνεργασία που μέχρι τώρα έχει αποδειχθεί σταθερή και αποτελεσματική (αν δεν τον ξέρεις, πάρε μια γεύση εδώ).
Μέσα σε όλο αυτό, η ανακοίνωση για 30 live στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης λειτουργεί ως ξεκάθαρο κατόρθωμα.
Παράλληλα, όλα δείχνουν ότι αυτή τη φορά ο Harry Styles σκέφτεται από την αρχή με βάση τη live εμπειρία. Το στάδιο δεν έρχεται απλώς σαν φυσική συνέχεια, αλλά μοιάζει να είναι κομμάτι του ίδιου του concept. Αυτό φαίνεται ήδη και από το preview στο Ticketmaster, όπου εμφανίζονται τέσσερις ειδικές ζώνες μπροστά από τη σκηνή (disco, kiss, circle, square), προφανώς σχεδιασμένες για “πακέτα εμπειρίας”. Και μόνο στην ιδέα να δω τις τιμές, με πιάνει μια μικρή δυσφορία. Μέσα σε όλο αυτό, η ανακοίνωση για 30 live στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης δεν λειτουργεί απλώς ως σειρά συναυλιών, αλλά ως ξεκάθαρο κατόρθωμα. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο, τουλάχιστον στο εξωτερικό. Γιατί αν σκεφτώ την Ελλάδα, σχεδόν αυτόματα -δεν το ήθελα κιόλας δηλαδή- μου έρχονται σκέψεις σαν να βλέπω ανακοίνωση νέας σεζόν σε νυχτερινό κέντρο.
Και κάπου εδώ μπαίνει το millennial δίλημμα: δεν περνάω ιδιαίτερα καλά με το ότι καλούμαι να αποφασίσω αν θα μπω ξανά στην παράνοια των εισιτηρίων, χωρίς καν να έχω ακούσει ακόμη ολόκληρο τον δίσκο.
