Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα κυρίως έρχεται από πάλαι ποτέ φίλους και θαυμαστές του Macron, αυτόκλητο προστάτη του ευρωπαϊκού ιδεώδους, οι οποίοι, όσο εκείνος άλλαζε τους πρωθυπουργούς σαν τα πουκάμισα (μη ρε Βίκτωρα, μη), έψαχναν την κατάλληλη αφορμή για να δηλώσουν στον νέο πλανητάρχη ότι είναι μαζί του.
Ηγέτες χωρών που υποτίθεται είναι με το Δίκαιο και με τους Θεσμούς και με τη Δημοκρατία και με όλες τις ελληνικές εφευρέσεις. Γιατί οκ, ο άνθρωπος έχει απειλήσει τόσες χώρες, γιατί να μην απειλήσει, πχ την Ελλάδα, ξέρω’ γω, αν δεν συμμορφωθεί η χώρα που γέννησε το filotimo, στις υποδείξεις του;
Γι’ αυτό και ένας από αυτούς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, φρόντισε να δηλώσει τη στήριξή του στη μπούκα των Αμερικανών στη Βενεζουέλα.
“Το τέλος του καθεστώτος του [Maduro] προσφέρει νέα ελπίδα για τη χώρα. Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών”.
Θα μου πείτε, θα το έκανε καλύτερο το να έπαιρνε την έγκριση του Κογκρέσου η επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα; Ή, προηγουμένως δεν υπήρχαν άλλα περιστατικά;
Τι ωραία τοποθέτηση. Σαν να διαβάζω την αυτοβιογραφία του Κώστα του Πάσσαρη, με τη διαφορά ότι ο ένας είναι ισόβια στην Ρουμανία και ο άλλος είναι πρωθυπουργός χώρας η οποία έχει στηρίξει τα εθνικά της συμφέροντα στο διεθνές δίκαιο, σε κάθε υπόνοια αναμπουμπούλας με την Τουρκία.
Πλέον, το δίκαιο του ισχυρού δεν είναι απλώς “αναγκαίο κακό”, όπως κάποτε μπορεί να ισχυριζόταν κάποιος καλόπιστος απολογητής της εξουσίας και του συστήματος. Πλέον μιλάμε για κατάλυση των θεσμών.
Θα μου πείτε, θα το έκανε καλύτερο το να έπαιρνε την έγκριση του Κογκρέσου η επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα; Ή, προηγουμένως δεν υπήρχαν άλλα περιστατικά; “Όχι”, είναι η απάντηση στο πρώτο ερώτημα και “υπήρχαν πάρα πολλά” είναι η απάντηση στο δεύτερο.
Απλώς τώρα ξεγυμνώνεται όλο το καπιταλιστικό σύστημα, που στο όνομα αόρατων απειλών δικαιολογούσε τον όλεθρο που έσπερνε. Πλέον καταρρέει και η τελευταία αυταπάτη.
Για να δανειστώ τα λόγια της Σουηδής υπουργού οικονομικών, E. Evantesson, είναι “new low” αυτό που συμβαίνει.
Θέλω να πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος που δεν έχει αφίσα πάνω από το κρεβάτι του τον Andrew Tate ή οποιονδήποτε μισογύνη ακροδεξιό φελλό, πολιτικό ή μη, θα συμφωνήσει ότι η ανοχή της πολιτικής ηγεσίας στον Trump είναι πρωτόγνωρη.
Για να δανειστώ τα λόγια της Σουηδής υπουργού οικονομικών, E. Evantesson, είναι “new low” αυτό που συμβαίνει. Τι να πεις κι εσύ βέβαια, που η Σουηδία έφτασε από τον Olof Palme για πρωθυπουργό, να στηρίζεται σε ακροδεξιούς για να έχει κυβέρνηση. Τέλος πάντων.
Ξαναλέω: υπάρχει μια γενοκτονία στη Γάζα σε εξέλιξη με τις ευλογίες των ΗΠΑ, υπάρχουν επιθέσεις σε άλλες χώρες και απαγωγή εκλεγμένου προέδρου, υπάρχουν ευθείες απειλές κατά άλλων χωρών εντός ή εκτός ΝΑΤΟ, υπάρχει ένας πόλεμος εδώ και 4 χρόνια στην Ουκρανία, τον οποίο ο Trump έχει υποσχεθεί να τον σταματήσει, αλλά κάτι τέτοιο μοιάζει με την απάντηση που μας έδιναν οι γονείς μας όταν ρωτούσαμε “-Πότε φτάνουμε; -Σε 5 λεπτά”, και τα 5 δεν ήταν καν 30.
Δεν είναι βέβαια μόνο οι πόλεμοι, που απειλούν ευθέως την ύπαρξή μας, και φυσικά σε αυτό ο Trump είναι πρωτοστάτης.
Κυρίως (δικό μου σχόλιο το “κυρίως”) κινδυνεύουμε από την “αέναη ανάπτυξη” που υπόσχεται ο καπιταλισμός, που για να συνεχίσει να υπάρχει, ο πλανήτης -δηλαδή η ζωή πάνω σε αυτόν, ανθρώπινη και μη- καταστρέφεται όλο και περισσότερο.
Δεν είναι κατάλυσή των θεσμών στο σκάνδαλο των υποκλοπών; Πώς το είπε τώρα ο Πρωθυπουργός, “δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών”.
Σε μια από τις γνωστές γραφικές και εξοργιστικές στιγμές του Trump, από αυτές που σουφρώνει τα χείλη του, έδινε την εντολή “Drill Baby Drill”, ζητώντας έτσι κι άλλες εξορύξεις, κι άλλους πετρελαϊκούς γίγαντες να χτίσουν τα εργοστάσιά τους πάνω στο πέρμαφροστ, το οποίο λιώνει, και άμα αυτό λιώσει κι άλλο, 4 εκατομμύρια άνθρωποι θα πρέπει να φύγουν από εκεί. Μπορείτε να δείτε το ντοκιμαντέρ Mankind’s Folly για να σας λυθούν οι απορίες.
Δεν χρειάζεται να πάμε, όμως, μέχρι τις ΗΠΑ για να αντιληφθούμε την πλήρη αδιαφορία που υπάρχει για τους θεσμούς, όταν εξυπηρετείται με κάποιο τρόπο η εξουσία. Ας δούμε και τα δικά μας. Δεν είναι κατάλυσή των θεσμών στο σκάνδαλο των υποκλοπών; Πώς το είπε τώρα ο Πρωθυπουργός, “δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών”. Έτσι;
Έχουμε και τις ΕΔΕ-φαντάσματα μετά από τα περιστατικά αστυνομικής βίας. Δεν δείχνει και πολύ μεγάλη προσήλωση στους θεσμούς και στις ανεξάρτητες αρχές, το γεγονός ότι κόσμος τρώει ξύλο από “τις Αρχές” και δεν βρίσκει ποτέ το δίκιο του.
Δεν θα διαβάσετε ποτέ από εμένα να μιλάω για “συλλογική ευθύνη”. Ωστόσο, υπάρχει η απαξίωση των θεσμών από τη μεριά της εξουσίας και υπάρχει και η ανοχή σε αυτήν και στις πρακτικές της. Κάπως έτσι δεν ξυπνήσαμε μια μέρα και είδαμε τους Φραπέδες να επικαλούνται το δικαίωμα στης σιωπής; Κάπως έτσι δεν φτάσαμε να έχουμε 3 ακροδεξιά κόμματα στη Βουλή; Τώρα ο αόρατος εχθρός του υποταγμένου ανθρώπου είναι το woke, ας πούμε.
Όλα αυτά, γενούν πλανητάρχες σαν τον Trump, που πολεμάνε αόρατους εχθρούς. Γιατί τύποι σαν τον Trump, πατάνε πάνω στην ανοχή, στον φόβο και στην υποταγή. Τέλος τα τυράκια που μοίραζε ο καπιταλισμός. Πλέον στο λένε ανοιχτά: “τώρα θα χορέψετε και θα υποκλιθείτε. Δικαιώματα θέλατε; Χαχα”.
Να τη πάλι η Γενιά του Χάους:
“Δικαιώματα που ξέρατε τώρα δεν υπάρχουν.
Υπάρχει μια σκατοζωή και μια τυφλή υπακοή.
Με την εκμετάλλευση και τον ηλίθιο φόβο”.
….
Ας το αφήσουμε εδώ, για να μην μας κόψουν.
Γιατί Υπάρχουμε
