Μετά τις επιθέσεις των ΗΠΑ-Ισραήλ σε Ιράν-Λίβανο, το Ιράν απάντησε με επιθέσεις σε χώρες του Περσικού Κόλπου, ενώ τα 2/3 των επιθέσεών του είναι στα Ην. Αραβικά Εμιράτα και το Ντουμπάι.
Το 90% των επιθέσεων αναχαιτίστηκαν, αλλά 6 άνθρωποι έχουν πεθάνει και 141 έχουν τραυματιστεί.
Ο λόγος που τα ΗΑΕ έχουν γίνει στόχος, οφείλεται εν μέρει στη συνεργασία τους με τη Δύση, αλλά και στη φήμη του Ντουμπάι ως τουριστικού και διεθνούς χρηματιστηριακού κέντρου.
Το Ντουμπάι, τις τελευταίες δεκαετίες, παρουσιάζεται ως ένα “κομψό καταφύγιο”: πολυτελές, απολιτικό, χωρίς φόρο εισοδήματος, αποκομμένο από τις εντάσεις και τους πολέμους στη Μ. Ανατολή, παρότι βρίσκεται κοντά στα Στενά του Ορμούζ.
Από τις 28.02, όπως γράφει η “WP”, “η περιοχή ξύπνησε και θυμήθηκε ότι ζει σε ένα ασταθές μέρος του κόσμου που μπορεί να την επηρεάσει”.
Την ίδια στιγμή, δημοσιεύματα μιλάνε για έλλειψη υποδομών για καταφύγια, κάτι που δείχνει την απουσία προετοιμασίας για ενδεχόμενη σύγκρουση.
Πλέον, το Ντουμπάι αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή απειλή, καθώς ο πόλεμος έχει κλονίσει την ασφάλεια του τόπου, στην οποία έχουν επενδύσει τόσοι ξένοι.
Αν και οι “ξένοι” στο Ντουμπάι είναι μάλλον οι ντόπιοι, αφού αποτελούν μόλις το 10% του συνολικού πληθυσμού των 4 εκατομμυρίων.
Για την ακρίβεια, εκεί έχουν επενδυθεί και έχουν “βρει καταφύγιο” τα χρήματα 81.000+ εκατομμυριούχων, συμπεριλαμβανομένων 200+ ανθρώπων με περιουσία $100+ εκατ. και 20 δισεκατομμυριούχων.
Ήδη έχουν αποχωρήσει δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι και τουρίστες, ενώ αναλυτές εκτιμούν πως η κλιμάκωση του πολέμου θα επηρεάσει το μοντέλο ανάπτυξης του Ντουμπάι.
Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε κατάρρευση της αντίληψης του ασφαλούς καταφυγίου για το κεφάλαιο, ιδίως στον τομέα των ακινήτων, κάνοντας τους επενδυτές πιο επιφυλακτικούς.
Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και σε κοινωνικό επίπεδο, αφού με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζουν την κατάσταση και οι ξένοι εργαζόμενοι της περιοχής.
Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ντουμπάι είναι από τα πιο πολυσύχναστα στον κόσμο για διεθνείς επιβάτες και, μόνο το 2025, πέρασαν σχεδόν 90 εκατ. ταξιδιώτες.
Ωστόσο, αυτήν την περίοδο και μέχρι τον Μάιο, χιλιάδες πτήσεις έχουν ακυρωθεί.
Τις τελευταίες ημέρες, έχουν ξαναξεκινήσει προσωρινά ορισμένες λειτουργίες, με την Emirates να εκτελεί μειωμένο πρόγραμμα πτήσεων, προσπαθώντας να αποκαταστήσει σταδιακά το δίκτυό της.
Αναλυτές εκτιμούν ότι οι οικονομικές απώλειες θα είναι σοβαρές εάν ο πόλεμος παραταθεί και η πόλη συνεχίσει χάνει τη φήμη του “ασφαλούς καταφυγίου”.
Οι απώλειες για το Ντουμπάι, των $30 δισ. εσόδων ετησίως από τον τουρισμό, αναμένεται να είναι μεγάλες, μιας και οι ακυρώσεις των πτήσεων και των κρατήσεων γίνονται σε περίοδο έντονης τουριστικής κίνησης.
Στη Μ. Ανατολή, συνολικά, η σύγκρουση ενδέχεται να προκαλέσει ετήσια μείωση έως και 27% στις διεθνείς αφίξεις και απώλειες $56 δισεκατομμυρίων.
Ο Σεΐχης είναι καθησυχαστικός, λέγοντας στους κατοίκους ότι δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν.
Ορισμένοι πράγματι φαίνεται πως συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους, παρόλο που τα beach bars, τα εμπορικά κέντρα και τα πεντάστερα ξενοδοχεία παραμένουν άδεια.
Εξακολουθεί μάλιστα να υπάρχει -τουριστική και μη- παρουσία στις παραλίες της περιοχής, ενώ πολλοί από αυτούς που έφυγαν, αν όχι οι περισσότεροι, σκοπεύουν να γυρίσουν, υποστηρίζοντας ότι οι επιπτώσεις είναι βραχυπρόθεσμες.
Υπάρχει και η ανάλυση που περιγράφει την τρέχουσα κατάσταση ως “ευκαιρία” για το Ντουμπάι να επανεξετάσει την πορεία του.
Σύμφωνα με αυτή την άποψη, το Ντουμπάι θα μπορούσε να περάσει από ένα μοντέλο που καθοδηγείται από το θέαμα και τη γρήγορη ανάπτυξη σε ένα μοντέλο που θα βασίζεται στην ανθεκτικότητα και στην κοινωνική ένταξη, αναγνωρίζοντας τη γεωπολιτική πραγματικότητα που το διαμορφώνει (δηλ. τη θέση του στη Μ. Ανατολή).
Για εκατομμύρια οικονομικών μεταναστών δεν υπάρχει η επιλογή να φύγουν από το Ντουμπάι.
Εκεί ζουν περίπου 2 εκατ. Ινδοί, 700.000 Νεπαλέζοι και 400.000 Πακιστανοί, πολλοί από τους οποίους είναι χαμηλόμισθοι και αν φύγουν, δεν είναι ελεύθεροι να επιστρέψουν όποτε θέλουν.
Από τους νεκρούς στα ΗΑΕ, οι τρεις ήταν εργαζόμενοι από τη Ν. Ασία: ένας Πακιστανός οδηγός ταξί, ένας Νεπαλέζος φύλακας και ένας Μπανγκλαντεσιανός οδηγός υδροφόρας.
