Πολύ μεγάλες εκτάσεις “χαμένων” δέντρων καταγράφονται στη νότια Πελοπόννησο, τα οποία μοιάζουν να έχουν καεί, όμως έχουν επιβιώσει σε πυρκαγιές και βρίσκονται σε ανάμεσα σε εκτάσεις πρασίνου, σύμφωνα με αυτοψία του Δασικού Ερευνητικού Ινστιτούτου.
Πρόκειται για αργά αναπτυσσόμενα κωνοφόρα έχουν από καιρό καθορίσει τα δάση υψηλού υψομέτρου της περιοχής, ευδοκιμώντας στα βουνά και στα βραχώδη εδάφη και για γενιές, αποτελούσαν ένα από τα πιο ανθεκτικά είδη της χώρας, με ασυνήθιστη ικανότητα να αντέχουν στην ξηρασία, τα έντομα και τις πυρκαγιές που περιοδικά σαρώνουν τα μεσογειακά οικοσυστήματα.
Μεταξύ 2001 και 2024, η Ελλάδα έχασε 500.000 στρέμματα δασών από πυρκαγιές, σύμφωνα με τα στοιχεία του Global Forest Watch.
Έτσι, όταν ο Δημήτρης Αυτζής, ανώτερος ερευνητής στο Δασικό Ερευνητικό Ινστιτούτο (ΔΕΙ) της Elgo-Dimitra, στάλθηκε να καταγράψει τις συνέπειες μιας ανοιξιάτικης πυρκαγιάς στην περιοχή, η αποστολή του δεν φαινόταν καθόλου ασυνήθιστη, μέχρι που ήρθε αντιμέτωπος με το συγκεκριμένο φαινόμενο.
Ο ένας παράγοντας που προκαλεί το φαινόμενο είναι η έντονη ξηρασία που επιδεινώνεται από την έλλειψη χιονιού τον χειμώνα και ο δεύτερος είναι τα φλοιφάγα σκαθάρια που αναπτύσσονται εκεί και επιτίθενται στα εξασθενημένα από την ξηρασία δέντρα, οδηγώντας τα σε νέκρωση.
Πάντως, εν μέσω των επιταχυνόμενων πιέσεων της κλιματικής κρίσης, υπάρχουν και κάποιες νότες αισιοδοξίας, όπως αναφέρει στον Guardian ο Νίκος Μάρκος, δασολόγος-κλιματολόγος στο ΔΥΠ, επισημαίνει την αναγεννητική ικανότητα των μεσογειακών οικοσυστημάτων. “Η αναγέννηση μετά από πυρκαγιά μπορεί να είναι αρκετά ικανοποιητική”, λέει, “ακόμη και σε ορισμένες περιοχές της Πελοποννήσου”.
Πηγή: Guardian
Γιατί Υπάρχουμε
