Tουλάχιστον 112 θάνατοι αλλοδαπών υπό κράτηση στην Ελλάδα από το 2000

Τουλάχιστον 112 αλλοδαποί πέθαναν υπό κράτηση στην Ελλάδα από το 2000, σύμφωνα με νέα έρευνα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, η οποία αναδεικνύει σοβαρά κενά στην επίσημη καταγραφή των θανάτων και στην πρόσβαση των κρατουμένων σε υγειονομική περίθαλψη.

Το αρχείο, που παρουσιάστηκε χθες από ερευνητές του προγράμματος “Medicalising Immigration Detention”, συνδυάζει στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας, τα οποία συγκεντρώθηκαν μέσω αιτημάτων πρόσβασης σε πληροφορίες, με δημοσιεύματα, εκθέσεις οργανισμών και μαρτυρίες. Περιλαμβάνει θανάτους σε αστυνομικά τμήματα, προαναχωρησιακά κέντρα, κατά τη μεταγωγή και σε νοσοκομεία εφόσον τα πρόσωπα παρέμεναν υπό κράτηση. Δεν περιορίζεται σε όσους κρατούνταν για μεταναστευτικούς λόγους, αλλά καλύπτει και αλλοδαπούς συλληφθέντες για ποινικές υποθέσεις.

Από τους καταγεγραμμένους θανάτους, 84 σημειώθηκαν σε αστυνομικά τμήματα και 27 σε προαναχωρησιακά κέντρα (κέντρο κράτησης ατόμων για τα οποία έχει κινηθεί διαδικασία επιστροφής ή απέλασης). Οι 82 νεκροί ήταν άνδρες, τέσσερις γυναίκες, ενώ για 26 δεν προέκυψε φύλο. Η διάμεση ηλικία μεταξύ των 70 προσώπων με γνωστή ηλικία ήταν 33,5 έτη. Οι επίσημες πηγές αναφέρουν 44 αυτοκτονίες και 20 θανάτους από παθολογικά αίτια, χωρίς να προσδιορίζουν αιτία σε 36 περιπτώσεις.

Η έρευνα περιλαμβάνει μαρτυρίες για καθυστερήσεις ιατρικής φροντίδας και καταγγελίες για κακομεταχείριση.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, 34 θάνατοι που είχαν τεκμηριωθεί από δημοσιογράφους και φορείς δεν εμφανίζονταν στα αστυνομικά στατιστικά που τους παραδόθηκαν. Για άλλες 25 περιπτώσεις, τα στοιχεία περιορίζονταν ουσιαστικά στο έτος και την περιοχή. Οι ίδιοι επισημαίνουν ότι αυτό δεν αποδεικνύει πως οι θάνατοι δεν είχαν καταγραφεί εσωτερικά.

Η έρευνα περιλαμβάνει μαρτυρίες για καθυστερήσεις ιατρικής φροντίδας και καταγγελίες για κακομεταχείριση. Χαρακτηριστικά, στην Αμυγδαλέζα, τον Απρίλιο του 2026, υπηρετούσαν επτά υγειονομικοί για 666 κρατουμένους.

Η απουσία δημόσιας ενημέρωσης, η περιορισμένη πρόσβαση οργανώσεων στις δομές και οι δυσκολίες επικοινωνίας των κρατουμένων με τον έξω κόσμο δυσχεραίνουν, σύμφωνα με την έρευνα, τον έλεγχο.

Πηγή: Border Criminologies