“Welcome to New York” της Taylor Swift στο ραδιόφωνο του ταξί, €800 το βράδυ για ένα μέτριο δίκλινο δωμάτιο, δρόμοι μποτιλιαρισμένοι περίπου 18 ώρες την ημέρα, κράτηση σε εστιατόριο μόνο από καμιά ακύρωση και χιλιάδες παράλληλες συζητήσεις που στοχεύουν η κάθε μία ξεχωριστά σε μισό βήμα -κι αυτό baby step- στον μακρύ δρόμο για τη συνεργασία μεταξύ δύο ή περισσότερων χωρών.
Πρακτικά, αυτή είναι η Νέα Υόρκη τις ημέρες της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, της σημαντικότερης διπλωματικής συνάντησης της χρονιάς.
Σκέψου λοιπόν ότι για μια εβδομάδα ηγέτες χωρών, ανώτατοι διπλωμάτες, πολιτικοί, επιχειρηματίες από κάθε άκρη του κόσμου, αναλυτές, ακτιβιστές, ΜΚΟ με αποστολή από ανθρωπιστικές κρίσεις και παιδική προστασία μέχρι κλιματική αλλαγή και ανεξάρτητη δημοσιογραφία και κορυφαία think tanks, βρίσκονται στο Μανχάταν και αλληλεπιδρούν, ζυμώνονται δηλαδή, είτε εντός του επιβλητικού κτηρίου της έδρας του ΟΗΕ, είτε στις αίθουσες και στα πάνελ συνεδρίων με ομιλητές κορυφαίου κύρους, που πραγματοποιούνται τις ίδιες μέρες με την αφορμή της Γενικής Συνέλευσης.
Πιο εντυπωσιακό ακόμα είναι το πόσο κοινά είναι τα βάσανα που έχουμε οι άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο.
Σε αυτό το οικοσύστημα βρέθηκα φέτος για τρίτη χρονιά, αφού επί τρεις μέρες χώθηκα στις αίθουσες του Concordia Summit, το οποίο -από το 2011 που διοργανώνεται- φιλοξενεί όλους τους παραπάνω. Παρατηρούσα και εντυπωσιαζόμουν από τις τόσο προσεκτικά αλλά και τόσο φυσικά διατυπωμένες φράσεις των ανθρώπων που συνδιαμορφώνουν τις τωρινές και τις μελλοντικές συνθήκες στην πολιτική, την επιχειρηματικότητα και την τεχνολογία.
Πιο εντυπωσιακό ακόμα είναι το πόσο κοινά είναι τα βάσανα που έχουμε οι άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι ηγέτες της Λατινικής Αμερικής, οι οικονομικοί αναλυτές των ΗΠΑ, όπως και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί συζητούσαν για τη στεγαστική κρίση και προφανώς για την ενεργειακή κρίση με μια κοινή αγωνία. Όχι πάντως με ελιτίστικη προσέγγιση, αλλά πλέον με την εμπέδωση ότι οι τιμές στα gas station και στα groceries είναι τα βασικά προβλήματα αλλά και τα βασικά κριτήρια για όλες τις αποφάσεις και τα συναισθήματα των πολιτών.
Ο πληθωρισμός ερχόταν στο κέντρο της γεωπολιτικής ανάλυσης, μαζί με τις επιπτώσεις του πολέμου στη Μέση Ανατολή και του πολέμου στην Ουκρανία, η οποία έδινε τη σκυτάλη στη συζήτηση που απαντούσε στην ερώτηση γιατί ξαναέγινε γοητευτική η ακροδεξιά ρητορική.
Στο μεταξύ για πρώτη φορά, βγήκα λιγότερο αισιόδοξη -δεν έχουν γίνει και λίγα τις τελευταίες εβδομάδες- μετά από τις συζητήσεις που άκουσα σχετικά με το πλαίσιο λειτουργίας της ΤΝ. Όσο διαπεραστική κι αν είναι η υπερδύναμή της σε όλες τις δραστηριότητες, το ανθρώπινο τείχος, όταν έχει χτιστεί σωστά, θα είναι δυνατότερο. Αντιστοίχως, “ο αλγόριθμος είναι παντοδύναμος αλλά εγώ εμπιστεύομαι το κοινό, ξέρει να ξεχωρίσει τη σωστή δημοσιογραφία”, όπως ανέφερε η Jenna Lee, δημοσιογράφος και ιδρύτρια της ειδησεογραφικής πλατφόρμας “SmartHERNews.com”.
Πέρυσι στο Concordia,, ο στρατηγός David Petraeus, ουσιαστικά ξανασύστησε στη Δύση τον πρόεδρο της Συρίας, Ahmed al-Sharaa, τον οποίο εδώ να θυμίσουμε ότι επί χρόνια κυνηγούσε και τελικά φυλάκισε από το 2006 μέχρι το 2011. Αδιανόητο, τότε κοιτούσα τη σκηνή ξανά και ξανά και ήταν σαν ψέμα. Έναν χρόνο πιο πριν, μετρούσαμε 6 εβδομάδες πριν τις Αμερικανικές Εκλογές του 2024 και ήταν λες και οι συζητήσεις ήταν σε κατάσταση “on hold”. Λογικό, πώς να πατήσεις start χωρίς τον πρόεδρο των ΗΠΑ;
Ο κόσμος αλλάζει συνεχώς και δεν αλλάζει ολομόναχος, τον αλλάζουμε κι εμείς χτίζοντας το ανθρώπινο τείχος.
Ακόμα πιο πριν, ο πρόεδρος Erdogan, αεράτος λόγω της -πρόσφατης τότε- επανεκλογής στην Τουρκία τον Μάιο του 2023 και με αμέτρητους σωματοφύλακες εντός κι εκτός της αίθουσας, από την ίδια σκηνή, προανήγγειλε στενότερη συνεργασία με την αμερικανική κυβέρνηση – ο Joe Biden το 2020 τον είχε αποκαλέσει “αυταρχικό ηγέτη”.
Μόνο τα τελευταία χρόνια, είναι τεράστιες οι αλλαγές που έχουμε ζήσει. Ο κόσμος αλλάζει συνεχώς και δεν αλλάζει ολομόναχος, τον αλλάζουμε κι εμείς χτίζοντας το ανθρώπινο τείχος, που είναι η απάντηση στις δραματικές επιπτώσεις κάθε είδους κρίσης. Δεν πρόκειται για ρομαντισμό αλλά για ρεαλισμό.
Κι επιστρέφω σε αυτή τη συγκυρία, διότι η παγκόσμια κοινότητα βρίσκει κάθε Σεπτέμβριο αυτή τη νησίδα λογικής κι επικοινωνίας κι αυτό έχει νόημα για όλη την ανθρωπότητα. Όσο πιο βαθιά βουτάμε στις σύγχρονες δυστοπίες, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για τα αντίβαρα, όπως τα περιέγραψε στην έναρξη του Concordia Summit 2026, ο George Logothetis “Community, humanity, meaning”.
Γιατί Υπάρχουμε
