Και αυτό είναι ακριβώς το ωραίο της υπόθεσης. Όχι επειδή έφαγε McDonald’s. Δεν ανακαλύψαμε την Αμερική. Το ωραίο είναι ότι η στιγμή δεν είχε καθόλου από performative. Δεν ήταν στημένη για να δείξει “πόσο απλός είμαι”. Ήταν απλώς όντως απλή.
Και αυτό σήμερα είναι σχεδόν σπάνιο.
Σε μια εποχή που όλοι κάνουν curate ακόμα και το χάος τους, ο Ακύλας υπέγραψε πάνω σε μια απόδειξη φαγητού και συνέχισε τη ζωή του. Χωρίς να το κάνει θέμα. Χωρίς να το ντύσει με concept. Χωρίς να προσπαθήσει να το κάνει viral. Για αυτό και τελικά έγινε.
Γιατί έτσι λειτουργεί το internet. Όταν κάτι προσπαθεί πάρα πολύ, μυρίζει. Όταν κάτι είναι λίγο άκυρο, λίγο ανθρώπινο και λίγο «δεν γίνεται να έγινε αυτό», το κρατάμε.
Και η συγκεκριμένη στιγμή έχει ακριβώς αυτό.
Μια Αστερόπη. Έναν Ακύλα. Καθόλου χαρτί. Μια απόδειξη από μακ. Και ένα αυτόγραφο που μάλλον έγινε πιο πολύτιμο ακριβώς επειδή δεν γράφτηκε εκεί που “έπρεπε”.
Και αυτό, μεταξύ μας, αυτό είναι cool. Ή όπως θα το έλεγε αυτός, γιατί είναι και μικρό παιδί, έχει rizz.
Και τώρα έχει κι ένα reply απ’ τα μακ που του λέει “Δες DM’s”. Καλό κάλεσμα, πιάστε ποπκόρν (ή nuggets αν είστε τέτοιοι) να δούμε τι θα γίνει.